ralphp.nl

windkracht 7

We liepen van de kleedkamer naar het veld. In het halletje klonken onze noppen helder. Buiten overstemde de wind elk geluid. We mochten op het hoofdveld. Een paar teamgenoten aarzelden, ze keken naar het bijveld, verderop, achter de kale bomen. Ik stapte over het hek. Ik ben graag als eerste op het veld.

Ik rende naar de overkant. De klei plakte aan mijn noppen. Toen ik bij de zijlijn was, draaide ik me om. Ik kreeg de wind recht in mijn gezicht en rende wat harder. Ik liep een paar keer heen en weer. Het viel mee, mijn benen protesteerden niet. Links en rechts van me waren plukjes ploeggenoten aan het warmlopen, traag en met hun gezicht naar de grond. Het begon te regenen.

Ploeggenoot R. kwam als laatste uit de kleedkamer. Hij had drie trainingsjasjes over elkaar aangetrokken en zijn handen staken diep in de zakken van zijn trainingsbroek. Hij liep rechtstreeks naar de dugout.
‘Zo,’ zei hij.
Ploeggenoot R. had een zware nacht gehad. Zijn stem kraakte en zijn gezicht was gekreukeld. In de kleedkamer wilde hij liever met rust gelaten worden.
‘En?’ had iemand gevraagd.
‘Niks,’ zei ploeggenoot R. ‘Gelukkig niet.’
Ik zei niets en dacht aan mijn lief. ‘Mag dat wel, voor de wedstrijd?’ had ze vanmorgen gevraagd.

De tegenstanders kwamen het veld op. Het waren jonge jongens. Begin twintig.
‘Die spits is er niet bij,’ zei ploeggenoot R. vanuit de dugout.
‘Die lange dikke?’ zei ik.
Ploeggenoot R. knikte. ‘Die was best goed, vorige week.’
Vorige week hadden we met 5-0 verloren.

Toen de scheidsrechter het veld op kwam, gaven we onze trainingsjasjes aan ploeggenoot R. in de dugout. Ik trok de mouwen van mijn shirt over m’n handen en liep naar mijn plek in het veld. De eerste helft hadden we de wind mee, de tweede helft tegen. Het werd 0-0. Ploeggenoot R. kwam tien minuten voor tijd in het veld. Hij raakte twee ballen. Eén keer balverlies.

About the author

Comments are closed.