ralphp.nl

Zeven jaar

Lieve pap,

Ik denk niet meer elke dag aan je. Ik hoop niet dat je dat erg vindt. Ik heb wel een troost voor je: je bent in goed gezelschap. Ik denk ook niet elke dag aan mama, of aan Christa of Lex. Er is zelfs wel eens een dag waarop ik niet uitgebreid stil sta bij de dingen in het leven van mijn dochters. Toch hou ik van ze. Net als van jou.

Je bent nu zeven jaren weg maar je weet volgens mij nog wel hoe de dingen langs me heen kunnen bewegen. Dat het leven zich om mij heen voltrekt, dat ik er zelfs naar kijk, en dat ik niet zie wat ik zie. Zo heb ik vandaag op mijn werk drie keer de datum op een memo moeten zetten en besefte ik pas vanavond bij mama dat het vandaag je sterfdag was. Mama had daar ook nog eens veel hints voor nodig. Ik hoop niet dat het haar verdriet deed. Ze is een harde, maar ook niet. En ik was niet in staat er een mooie draai aan te geven. Dat besefte ik me toen ik de poort uit fietste, dat ik er een mooie draai aan had moeten geven: gewoon zeggen hoe onattent ik ben. Een knuffel. Niet gedaan.

Het lukte me ook al niet om haar digitale TV weer aan de praat te krijgen. Ik trok aan kabels en zei dat het aan de scartkabel lag en mama vroeg wat dat was en hoe dat kwam en wat er moest gebeuren en ik zei dat ik dat niet wist en ik testte de kabels en zei dat het toch aan het kastje lag. Ik zei dat ze Ziggo moest bellen en ze vroeg of ik dat wilde doen, dus dat deed ik. Dat was natuurlijk jouw taak.

Het zijn heftige jaren geweest, pap, sinds je dood. Dat zei ze, mama. En dat is zo. Zonen en dochters vinden het helemaal niet nodig dat hun ouders wakker liggen over hun sores. Het komt altijd weer goed, namelijk. Maar daar gaan wij zonen en dochters dus niet over. En dus ligt ze wakker. Om mij. Om Christa. Om Lex. Waak je een beetje over d’r, alsjeblieft?

Het is een rare tijd, pap. Ik vraag me af wat ik tegen je zou hebben gezegd als je er nog was. Niet veel, waarschijnlijk. Dat deed je altijd knap. Je liet het aan ons. En ik hield mijn mond als het belangrijk werd, en praatte het vol wanneer het maar nergens over ging. Ik wil je wat vertellen, pap: dat laatste, dat is wel veranderd, in die zeven jaar. Denk ik. Ach weet ik veel. Ik had je er nu in ieder geval graag weer even bij gehad. Niet om te praten hoor. Gewoon even voetbal kijken. En dat jij dan tegen mama zou zeggen dat het wel los loopt met mij.

Tot de volgende keer, pap. Als ik weer aan je denk. Misschien morgen al. Maar dat weet ik dus niet zeker.

Kus,
Ralph

About the author

2 Comments

  1. Pauline Jongepier zegt:

    28/10/11 @ 09:45 

    Hallo Ralph,

    Ik ben de moeder van Sander Waterbeek, hij attendeerde mij op jou site. Ik ben onder de indruk van jou gesprek met je vader. Ik vind het zo mooi, oprecht en integer dat het mij ontroerde.
    Ik blijf je volgen. Hartelijke groet, Pauline Jongepier

  2. Elja zegt:

    18/01/13 @ 20:18 

    Mooi Ralph..
    En leuk dat je stukjes nog altijd te vinden zijn op het web.
    Groet! Elja. Of Eijoo. Die met de kippen, of weet ik veel in welke tijd het was dat we af en toe op elkaars punt.nl-blogs reageerden; lang, lang geleden. 😉