Wisseltruc

Dus zij is weer in haar auto gestapt. We hebben weer gezwaaid en Sophie heeft weer ‘mis!’ geroepen toen de kritieke meters achteruitrijden (het zwarte bestelbusje met die ene kras op spiegelhoogte) gepasseerd waren. Ik zwaaide met dat holle geamputeerde gevoel in mijn lijf en zuchtte om dat kwijt te raken.
Het is niet dat ze op wereldreis is gegaan. Dat ik haar maanden niet zie. Schagen – Almere is net iets meer dan een uur. Inclusief veertig euro boete op de AC de Graaffweg. Die weg na de A7 waar volgens haar de Noordkop een beetje begint. “Daar begint ‘t ademen.”
Het is ook niet dat ik niet alleen kan zijn. Of met zijn drieën, technisch gezien, maar als enige in huis die minder dan drie keer per dag zijn limonade omgooit. Ik kan alleen zijn. Steeds beter. Zij heeft me dat geleerd. Blijf in actie, zei ze. Zoek de kleur en smaak van je leven. Die zit in rust en vertrouwen, weet ik nu.
Het is wat we dit weekeinde zeiden: we zijn zo veel. Drie peuters, twee van mij, één van haar, renden van het klimduin naar beneden. De eerste viel, de tweede viel en de derde viel. Alle drie zand in de ogen, waarna de tranen kwamen. We waren een jong gezin met handen te kort. In de komende week zijn we achtereenvolgens twee eenoudergezinnen, een stel met twee tieners die kibbelen over de afwas en hockeytraining en een jong stel dat uitslaapt op zaterdagochtend en dat zich in stilte verwondert over al die nieuwe dingen die er aan de ander te ontdekken zijn. En tussendoor zijn we die twee die zwaaien naar de een en dan weer naar die ander, elke keer uitzwaaien en ophalen en omkijken en ons afvragen welk deel van ons leven we nu weer inrijden.
We zijn in afwachting. Ik ken boeken, wat zeg ik, levensfilosofiën, religies, you name it, die zeggen dat je nu leeft, dat alleen nu bestaat, en dat nu alles is wat er is en dat wie het nu verpest met wachten op straks, nooit echt leeft. En ik ben het met ze eens. Ook dat nog.
Maar die mensen staan in hun nu niet steeds te zwaaien en te wachten op de grote wisseltruc.
Dus wij zijn in afwachting. In afwachting van het nu zonder blauwe Corsa die de straat uit rijdt.