Wide eyes

We bekeken op mijn laptop de vakantiefoto’s. Zie je wel, zei M. Ik keek goed. Ik zag mezelf. Zoals ik mezelf steeds zag. M. houdt van fotograferen. Meer specifiek houdt ze er van mij te fotograferen. Je zou dat blinde liefde kunnen noemen en dat doe ik dus maar. Heel fotogeniek ben ik niet.

Wat moet ik zien, vroeg ik. M. sprong met de pijltjestoetsen heen en weer tussen twee foto’s. Zie je het niet? Ik zag het niet.

Misschien moet ik iets uitleggen over de foto’s in het mapje in mijn laptop. Het zijn er veel. Er zijn WK-finales die niet zo goed zijn gedocumenteerd als ons weekje op Samos. Nu zou ik liegen als ik zei dat ons weekje niet minstens zo hectisch en nieuwswaardig was, maar onze hectiek verschool zich meer dan die van de WK-finale achter uiterlijke onbeweeglijkheid. En dat zie je toch wel een beetje terug op de foto’s.

Je ogen, zegt M. Ze klikt nog een paar keer heen en weer. Ik focus op mijn ogen. Na nog zes keer heen en weer zie ik het.

M. glimlacht.

Ik moet nóg iets uitleggen. M. vindt dat ik mooie ogen heb. En dan niet een beetje mooie ogen, nee, echt mooie ogen, daar is ze heel fanatiek in. Zo fanatiek dat ze de hele vakantie bezig is geweest om dat wat ze in mijn ogen ziet, zo vast te leggen dat anderen het ook kunnen zien. Sommige mensen zeggen dat in volhardendheid de ware liefde verscholen zit. Ik vond vooral dat er nogal veel pogingen nodig waren voordat mijn ogen mooi genoeg waren vastgelegd. Die pogingen staan nu keurig naast elkaar in een mapje in mijn laptop. De kentering zit volgens M. tussen poging 97 en poging 98.

Ik weet het weer. Hoe het ging. Op het strandbedje op Samos.

Doe je ogen eens wat verder open, zei M. na poging 96.

Zo iets, vroeg ik.

Iets minder panisch misschien, zei M.

Zo dan?

M. twijfelde even, maar knikte toen. Sommige mensen zeggen dat in tevredenheid met het onvolmaakte de ware liefde schuilt. Cynici zeggen dat twijfel het begin van alle rotting is. Ik besloot niet naar de cynici te luisteren, en liet de steek die haar aarzeling me bracht te laten oplossen in stilte. En in de zon. Die in mijn ogen scheen.

Zo gewoon mogelijk kijken, zei ze, maar met je ogen iets verder open. Ik voelde me iemand die heel erg zijn best deed zo gewoon mogelijk te kijken. M. draaide aan de lens. En nog eens. De zon scheen rechtstreeks in mijn ogen. M. boog wat achterover. Iets naar links. De zon scheen nog altijd rechtstreeks in mijn ogen. Mijn iets te wijd geopende ogen. Tranen over mijn wangen.

Even wachten, zei ik. En ik knipperde. Klik, zei M. Nog een keer, zei M. Ik wreef in mijn ogen. Ogen open voor poging 98. Nu iets sneller graag, bromde ik. Klik, zei M.

Foto 98 in mijn mapje.

Ik kijk er naar en zeg tsja.