Anne komt de kamer binnen. Haar gezicht in een verontruste frons.
“Ik heb niks om aan te doen, morgen.”
Ik bekijk haar van top tot teen. “En wat je nu aan hebt dan?”
Ze zucht dramatisch en kijkt naar haar moeder voor steun. Waar ik de neiging heb de kledingdrama’s van veertienjarigen met wat humor en relativering te lijf te gaan, toont Maureen begrip. Ze glimlacht. Anne blijft serieus.
“Mam, kan dit vestje?”
Maureen knikt. Anne gaat voor de spiegel staan en trekt aan de mouwen.
“Maar het is zo bobbelig, hier.”
Ze wappert met haar hand ter hoogte van haar bovenarm. Ik kan niets bijzonders ontdekken.
Maureen kijkt ernstig: “Joh, maar dat ziet niemand.”
“Dat klopt,” zeg ik.
Anne trekt weer aan het vestje. Ze is niet overtuigd.
“Je moet er een sjaal bij om doen,” zegt Maureen. “Die lange van mij.”
Anne lijkt het niet te horen. Ze kijkt beteuterd in de spiegel. “Ik heb ook echt niks om aan te doen,” zegt ze sip. Ze laat desolaat haar handen langs haar lichaam zakken en staart blanco de ruimte in.
“Heb je al in je kast gekeken,” vraag ik behulpzaam. “Volgens mij ligt die helemaal vol.”
Ze slaakt een kreet en kijkt wanhopig naar het plafond.
“Ja, dat wéét ik. Maar ik heb niks léuks!”
“Je koopt elke week nieuwe kleren. Zit daar niks bij?”
Ze rolt met haar ogen. “Nee!”
Ik knik en bedenk me dat ik maar eens moet onthouden dat de houdbaarheidsdatum van dat must have vestje, die fabulous laarzen en die killing broek al verstreken is voordat thuis de prijskaartjes eraf worden geknipt. Ik sprak laatst een volwassen vrouw die zonder te lachen tegen me zei: “ik heb gisteren super lelijke sneakers gekocht die ik zeker weten nooit ga dragen. Maar ze waren zo gaaf, ik moest ze hebben.”
Tien minuten later. Anne komt de kamer binnen. Ze heeft een sjaal om.
“Wat vind je?” zegt ze.
Ik kijk om me heen, maar ik ben alleen in de kamer. Ze praat tegen mij. Ik ga wat rechter op zitten.
“Mooie sjaal,” zeg ik.
Ze knikt. “Ja, maar wacht even. Goed kijken.”
Ik kijk goed. Ze doet de sjaal af en weer om.
“Hoe zit hij leuker? De eerste of de tweede keer?”
Ik knipper met mijn ogen. Knijp ze samen. Taxeer haar blik. Ze kijkt serieus. Ik graaf in mijn geheugen. Dan zie ik het. Toen ze binnenkwam had ze de sjaal een paar keer losjes om haar hals geslagen. Nu heeft ze een lus gemaakt en de uiteinden door die lus getrokken.
“De eerste,” gok ik.
Ze kijkt opgelucht. “Dank je,” zegt ze. “Je hebt meer verstand van mode dan mama.”
En daar was het me natuurlijk allemaal om te doen.
Milouska
2 jaaren geleden
Ralph will save the day. Wat fijn dat je ons zo goed begrijpt. Anne, ben een kei in ‘roeien met de sjaaltjes die je hebt’, kom wel eens bij je langs om samen je kledingkast te herinrichten.
Emma
2 jaaren geleden
Moeders hebben per definitie geen smaak. Dat weet iedereen. En als ze er al een hebben is het een oubollige moedersmaak.
De mening van een mán is waar het om gaat.
Minette
2 jaaren geleden
Pfff!! Goed antwoord dit keer ;o)
Maureen
2 jaaren geleden
Heel herkenbaar.
Jowi
2 jaaren geleden
goed gokken en genoeg kleren om aan te trekken, dat zou wel eens de zin van het leven kunnen zijn.