Weinig woorden

Er gebeurt hier weinig. Soms heb ik een beginzin. Maar veel vaker niet. Meestal denk ik niet eens aan een zin.

Dat is het typische aan blogs. Hoe turbulenter het leven, hoe statischer het blog. Tenminste, dat is de praktijk op de blogs die ik lees. Misschien selecteert het zich uit. Ofzo. Dat ik automatisch alleen lees bij mensen die alleen over zichzelf schrijven als ze er de tijd voor hebben en niet bij mensen die schrijven omdat ze een dwangmatige behoefte hebben zichzelf te etaleren. Ik heb altijd al eens het woord ‘larmoyant’ willen gebruiken. Ik vraag me af of dit het moment is.

Maar dat is niet zo. Ik lees dwangmatige schrijvers. Schrijvers die schrijver willen zijn. Net als ik.

Maar wat is het dan?

Misschien is het heel simpel. Schrijven is schrappen. Schrijven is klinisch. Misschien zit ik gewoon niet te wachten op snel-even-opschrijven-wat-er-allemaal-aan-de-hand-is verhalen. Van mezelf. Maar ook niet van anderen. Klinisch opschrijven wat er aan de hand is, dat lukt pas als er afstand is. En tijd. Tijd om te schrappen.

Ik ken maar één iemand die er in slaagt om de tekst klinisch te houden, ook midden in de meest turbulente periodes. Er in slaagt zich boven de gebeurtenissen en emoties te verheffen, zonder afstandelijk te worden, en cynisch.

Show don’t tell. Ik ben er een groot aanhanger van. Vandaar dat ik het hier al een tijdje erg rustig aan doe. Dat is heel aardig van mij. Vind ik.

De woorden komen vanzelf wel weer.