Wakker

Ik schrik wakker. Donker. Gordijnen. Zweet. Links is er even niet, ook geen rechts, geen boven of beneden. Ik word naar beneden getrokken, mijn bed in, mijn slaap in. Het donker trekt met duizend kleffe handen aan me en in mijn hoofd lijkt het klam en vet. Het is een gevoel, een onrust die nog geen woorden heeft gevonden. Geen beelden ook. Alleen een hol donker suizen. Ook in mijn buik. Langzaam komen uit die donkere soep woorden naar boven, woorden die me vastgrijpen, bij mijn kruin, in mijn gezicht, lange koude vingers op mijn wangen en voorhoofd. ‘Waar’, dat is zo’n woord. ‘Waar?’ bonkt het door mijn hoofd. En ‘Wie? Wie?’ Daarna komen de vragen. Of beter: het begin van vragen. ‘Had ik niet..?’ ‘Zou ik niet..?’ ‘Lotte.’ ‘Sophie.’ Ik heb er geen grip op, kan niets sturen. Het komt en het blijft komen, maar het krijgt geen vorm. Het is een bekend gevoel dat me vertelt dat er iets heel erg mis aan het gaan is. Nu. Maar wat? Dan moet ik eerst weten waar ik ben. Wie ik ben. Wie ben ik? Ik ben nu alleen dat gevoel. Hol suizen. Onrust. Ik haal diep adem. De grip van de zware zwarte handen om mijn hoofd verslapt. De koude vingers verdwijnen en langzaam dringt mijn omgeving tot me door. Het kiertje licht tussen de gordijnen komt van de lantaarnpaal, buiten. Dus ik ben in mijn eigen huis. Witte muren. Heel witte muren. Nog steeds dat suizen door mijn lijf. Er is iets mis. Vergeten. Of zo. Tegen de muur. Daar sta ik. Mijn brein is als die man aan dat elastiek. Hij wil wel rennen maar steeds als hij op gang is, wordt hij terug getrokken. Waar je tegen vecht wordt sterker. Dus ik ga liggen. Mijn hoofd zakt in het kussen. Wax on, wax off. Don’t forget to breathe. En langzaam kom ik er. Welke dag is het? Waar zijn de kinderen? Ze zijn niet hier. Ze zijn bij hun moeder. Ik ben niks vergeten. Er gaat niks mis. Morgen. Morgen zijn ze er weer. Alles gaat goed.