Vier jaar

Vier jaar geleden, het was dinsdagmiddag. Ik weet veel niet meer van die dag. Heb ik gewerkt? Dat zal wel. En ik denk zelfs dat ik wel wat heb uitgevoerd. Meningen heb geformuleerd waar ik even over moest nadenken. Maar misschien was ik vrij. Dat kan ook. Wat deed ik die dag dan?

Ik weet niet of ik die dag langs thuis ben gefietst. Het zou best kunnen van niet. Ik weet nog steeds niet waarom ik niet iedere dag even binnen wipte bij mijn ouders.

Ik weet het gewoon niet meer.

Die laatste week. Ik kan de kamer nog uittekenen. Het kamerscherm. En mijn moeder aan de hoge tafel. Een van mijn tantes erbij. Ze verzorgden hem bij toerbeurt. Ze keken zorgelijk en serieus. Vooral de zussen van mijn vader. Als Ank er was, de zus van mijn moeder, was het net even anders. Kordaat, maar ook oog voor ontspanning. Ze realiseerde zich dat het niet alleen voor mijn vader was, dat ze haar naam op een schema had laten zetten. Maar net zo hard voor mijn moeder. En voor een klein pietepeutertje relativering. Durven de glimlach te zoeken, terwijl het je eigen man of vader niet is, dat is lef hebben.

Ik heb mijn vader nooit verzorgd. Ik heb pas mijn hand op zijn gezicht gelegd toen hij echt nauwelijks meer kon ademen. Toen hij water dronk uit een washandje, of van een wattenstaafje. Voor die tijd ging dat niet.

Nu ben ik vergeten hoe die dag verliep. Vandaag, vier jaar geleden.

Wel weet ik van het telefoontje, tegen elven. We lagen al in bed.

Iedereen was op tijd.