Vastprikken

Ik zag vanuit mijn ooghoek een streng gezicht. Het hoorde bij iemand die mijn tuinpad op liep. Hij zag er officieel uit, maar ook een beetje als een uitsmijter. Pak en stropdas enzo, maar iets te veel gel in zijn haar. Snel beëindigde ik mijn telefoongesprek, want ik moest denken aan de hoop zand die al een jaar lang voor mijn garagedeur lag. En dat ik daar nu wat kruiwagens van had meegenomen. Iets in mij heeft nog altijd ontzag voor mannen in pakken. Zelfs nu ik zelf wel eens een pak aan heb. Wat mannen in pakken vertellen is waar en meestal te vrezen.

Maar hij had een leren mapje in zijn hand.

Voor mensen die voor hun geld de deuren langs gaan met een leren mapje in de hand heb ik een minder natuurlijk ontzag dan voor strenge mannen in nette pakken.

Hij zei dat hij van Eneco was. Ik wilde al bukken, om de mat op te tillen. Zodat hij de meter kon controleren. Maar de gasmeter zit in de gangkast.

Hij kwam bovendien de meter niet controleren. Of ik wist dat buitenlanders de energiemarkt in handen hadden. Dat wist ik. Ik zit bij Nuon, en Nuon is nu van een Zweeds bedrijf. Hij zei dat dit een slechte zaak is. Ik keek hem eens diep in de serieuze ogen en kreeg niet de indruk dat dit zijn doorleefde mening was. Toch had hij er nog veel over te vertellen. Het ging over tarieven en belastinggeld. De logica ontging me. Maar er kwam een clou.

Ik ga de tarieven voor u vast prikken, zei hij. Ik ga de tarieven voor u vast prikken.

Even tussen twee haakjes. Ligt het aan mij? Dat ik kriebelig wordt van mensen die duidelijk de laagste trede in een verkooporganisatie bemannen, maar doen alsof ze je hoogstpersoonlijk iets komen aanbieden. Ik heb dat in winkels ook. Zo’n gozer van veertien die zegt: die broek heb ik niet meer, maar ik heb net iets anders binnen gekregen. Rot toch op man. Maar goed. Haakjes sluiten.

Hij ging de tarieven voor me vast prikken. Altijd weer die tarieven. Heb ik het net allemaal uitgezocht, komen ze me weer bang maken.

Ik had geen zin om bang te zijn. Dus ik zei dat hij de tarieven niet voor me hoefde vast te prikken. Dat accepteerde hij zonder enig tegenstrubbelen. Ik was waarschijnlijk niet zijn eerste deur. Ik zei prettige avond en keek hoe hij over mijn nieuw gelegde pad de avond in liep. Hij struikelde niet.