Vader geworden

Het begon ongeveer zo: “Er moet NU een ambulance komen. Ze ademt niet meer. Er moet NU EEN AMBULANCE KOMEN.”
Het schijnt dat 112 alle gesprekken opneemt. Ik hoef dat van mij niet terug te horen.

Sophie ademde al een paar minuten niet meer. Het ene moment lachte ze naar me, het volgende moment rolde ze vreemd met haar ogen en zag ik alleen nog oogwit. Haar hoofdje viel slap naar rechts en de spanning zakte uit al haar spieren. 

We dachten dat ze dood ging. Maar waarom?

We hadden net gegeten. Spaghetti. Sophie wilde geen saus en stopte de droge slierten gretig in haar mond. Zou dat het zijn? Een spaghettibal in haar keeltje? Marjon voelde met haar vingers maar vond niks. Ik tikte Sophie op de rug. Geen ademhaling. Niks. Ze begon te schokken.

“Ze ademt niet, nog steeds niet,” zei ik tegen de jongen van 112 die ontzettend rustig bleef en probeerde wat extra informatie uit me te krijgen.
Ik realiseerde me dat ik voor het eerst in mijn leven de macht over mijn ratio kwijt was. Woorden kwamen en gingen, de 112-jongen kon er maar weinig mee. Hij vroeg in ieder geval steeds hetzelfde.

Mijn meisje. Was dit het, Sophie? Ik had geen controle over mijn gedachten. In een fractie van een seconde besloot ik dat als dit het was geweest, het dan mooi was geweest. Zo mooi. Zo’n mooi meisje. Toen nam mijn instinct het weer over.
Het is niet voorbij.

In de verte een sirene. Hij kwam dichterbij. Groot geluid op een klein woonerf. Ongepast. Zo ongepast. Op Marjon’s schoot begon Sophie te braken. Er was bloed bij maar dat vond ik niet erg.

Er was leven.

Hoe lang had dit geduurd. Drie minuten? Vier?

Lotte kwam de huiskamer in. Jezus, ja, Lotte. Ze was net even boven. Moest dat zo zijn? Bedremmeld, omdat ze voelde dat er iets was, stond ze met haar knuffel in de hand in de deuropening. Zo klein. Grote ogen die naar mij omhoog keken.

“Ze ademt weer,” zei Marjon achter me.
Ik tilde Lotte op. Drukte haar warme lijfje tegen me aan. Ze stribbelde tegen.
“Wat is er papa?”
“Niks,” zuchtte ik. “Niks lieverd. Sophie voelt zich niet zo lekker.”