Twee mannen

Er stonden twee mannen naast me op het perron. Het was vroeg, kil en duister. Toch hadden ze allebei een zonnebril op. Ik heb er geen verstand van, maar kon evengoed zien dat het dure brillen waren. Ook hun kapsels waren duur. Ze waren er waarschijnlijk heel lang mee bezig geweest om het zo nonchalant te doen lijken. En met de kleding die ze droegen zouden ze moeiteloos elke hippe club op zaterdagnacht binnenkomen.
Ze maakten me nieuwsgierig. Waar ga je heen, op vrijdagochtend, dressed to kill en met een sprietig hondje op je arm? Ik deed mijn best ze te verstaan, deed een stapje naar ze toe. Ze praatten luid en toch verstond ik ze niet. Ik wilde wel, maar ik kon niet. Mijn natuurlijke afweer tegen bestudeerde praatmaniertjes van mensen die iets te hard hun best doen om iets duidelijk te maken, identiteitsgewijs, was blijkbaar sterker dan mijn nieuwsgierigheid.
De vrouw met de boodschappentassen verstond ze wel. Ze schudde haar hoofd. Daarna keek ze naar mij, weer naar de mannen en vervolgens schudde ze weer haar hoofd. Ik draaide me om en vroeg me af hoe zwaar een leven is waarin mensen die afwijken hoofdschuddend begroet moeten worden.
Toen kwam de trein en dacht ik nergens meer aan.