Tromsö

We leven twee dagen in een vacuüm. Het gat dat geslagen is tussen de verkiezingen en het WK voetbal. Dat stemt mistroostig. Hol. Het is op zulke momenten dat de IKEA in beeld komt.

IKEA is de spil van wat wij westerlingen ‘leven’ noemen. Dromen beginnen er en blijken er bedrog. Liefdes bloeien er op en bloeden er dood. Zie het verliefde stel dat enthousiast hun eerste gezamenlijke spulletjes uitzoekt. Zie het ooit verliefde stel van wie de één nu onwillig mee sjokt om dingen te kopen voor een huis dat al veel te vol staat. Ooit was er het keerpunt. En dat keerpunt was daar, tussen de Billy en de Gubber, want daar wordt beslist over mensenlevens.

Na lange, lange jaren smaakte ik eindelijk weer eens het genoegen van een rondgang. En een hemels genoegen was het, om op de eerste dag dat de temperatuur in Nederland zomerse proporties aannam, aan te sluiten in de rij milfjes-met-aanhang die de pijltjes volgt.

Anne vond het maar een commercieel gedoe. “Alles in IKEA hebben ze gekocht bij IKEA. Tot de roerstaafjes in het restaurant aan toe.” Ze zei het met een glimlach. Want Anne is geen dom. Joris had vooral haast, want de inrichting van zijn nieuwe slaapkamer was onze missie. Hij nam om de drie minuten nog wel even de tijd om zich door ksssst roepende IKEA-moeders van verboden terrein te laten jagen. Hij is niet voor niets twaalf. Maureen was wat ehm, hoe zal ik dat eens netjes zeggen. Ze was wat aan de knorrige kant. Ja. Dat kunnen we wel zeggen. En ik? Ik was op mijn taak berekend. Ik hield de domste dingen in de lucht met een blik van: he, daar zocht ik nu al jaren naar. Er zullen mensen zijn die het niet onwaarschijnlijk achten dat er een direct lijntje loopt tussen mijn gedrag en Maureen’s gebrom. Ik hou me ver van zulke bespiegelingen.

Mijn gedrag is afleiding. Iedereen weet dat elke man die in de IKEA loopt doet aan damage control. Waar vrouwen en kinderen die praktische meubeltjes met die schattige namen voor heul weinig centjes zien staan, zien mannen alleen maar die driehonderd hoekverbindingen met imbusschroeven.

Inmiddels weet ik dit: knorrige vrouwen kopen veel. Misschien wel meer dan blije vrouwen. De hypothese dat ze hiermee hun mannen straffen, is nog nooit getest. Sommige zaken blijven beter in het duister.

En wat ik ook weet. Het knutselen aan IKEA-spul vult een vacuüm. Nadat ik het bed voor de helft in elkaar had en weer uit elkaar moest halen, vergat ik zelfs heel even dat Robben geblesseerd is.

Dat laatste lieg ik trouwens.