ralphp.nl

Tijd genoeg

Vandaag is het dertien jaar geleden dat mijn vader overleed. Ik was negenentwintig. Een ander mens. Een jongen nog. Ben ik geen jongen meer? Ik denk het niet. Zo veel gebeurd.

Zie me dan, zie waar ik nu sta. Mijn nieuwe woonplaats, mijn nieuwe werk. Mijn kinderen, ze zijn zo mooi. Zo… zichzelf, ja precies dat. En dat is hoe het zijn moet.

Ik vraag me soms af of dingen anders waren geweest als hij er nog was geweest. Met mij, bedoel ik. Ik denk het niet. Niet de grote lijnen. De grote lijnen moest ik zelf doen, die moet iedereen zelf doen. Zo is het gewoon.
Maar de kleine dingen. Soms even praten misschien. Dat lukte nauwelijks, die laatste twee jaar, en vóór die twee jaar hoefde het niet, er was nog tijd genoeg. En waarom praten, we wisten het toch?
Nee niet alles. Lang niet alles. En nu kan ik alleen nog raden.

Mijn lieve vader. Moet je mij toch zien. Ik heb iemand ontmoet, ineens was ze er en ineens was ze weer weg, niet helemaal, nee, dat ook weer niet.
Goed je best doen. Komt goed. Dat zou hij dan weer zeggen. Ik doe het wel goed, denk ik.

Wat ik zeggen wilde. De dingen zijn soms zo wonderlijk en mooi, en de dingen doen soms zo zeer. En dan mis ik hem. Want misschien zou het ondertussen zijn gelukt, dat praten. Misschien ook niet, omdat het dan niet nodig was geweest. Want dan hadden we nog tijd genoeg.

About the author

Comments are closed.