Uitleggen dat mail niet bestond, net als internet, sms’jes, mobiele telefoons en homecomputers in het algemeen, dat is onmogelijk. Het is als uitleggen dat water vroeger niet nat was: ze geloven het niet. En als ze het al geloven, snappen ze niet wat wij, arme zielen, dan deden, in onze grotjes op onze berenvelletjes. Maar het interesseert ze niet, want ze hebben geen referentiekader.
Na jarenlang participerend onderzoek kan ik rustig stellen dat het slecht gesteld is met seksuele intimidatie van mannelijke werknemers. Nog nooit werd ik met de ogen uitgekleed, geen vrouw maakte ooit een seksuele toespeling, en hoe vaak ik me ook in drukke liften begeef, bepoteld ben ik nog nooit. Het is een grof schandaal…
Al die vrouwen die zeggen dat mannen zo moeilijk sorry zeggen, zou ik willen aanraden om eens af te stemmen op een voetbalwedstrijd. Kijk naar de manier waarop volwassen mannen, nouja, tussen aanhalingstekens dan, week in week uit een podium krijgen om zich als kinderen uit te leven.
Ik vraag aan mijn lief of rokjesdag er al aan komt. Dat is, zoals jullie allen weten, Martin Bril’s fraaie toevoeging aan de Nederlandse taal. “Elke dag is bij mij toch rokjesdag,” zegt ze koket.
We kunnen er lang of kort over praten, maar liever nog dan een glossy wil ik een reality soap. Ik hoef daar niets voor te kunnen, het is zelfs beter om niets te kunnen. Nieuwste reality sensatie uit Amerika: Jersey Shore. Over twintigers die in hun leven meer tijd doorbrengen voor de spiegel dan op school en hun werk bij elkaar. Ze kunnen tot tien tellen, is me verteld, maar daar blijft het bij.
We waren met zijn tweeën en gingen iets drinken in een café. Het was halverwege middag en toch zat er niemand in de buurt die de uiterlijke kenmerken vertoonde van shopaholisme, wat op zaterdagen in de stad een unicum is. We bestelden iets wat leek op een verlate lunch, of een vervroegd diner, en keken licht geamuseerd toe, toen een stel met twee kleine kinderen probeerden iets van een gesprek gaande te houden.
Ik stond met een strijkbout in mijn hand naar de eindscene van Ghost Whisperer te kijken. Dat zijn zo van die dingen. Die je even buiten jezelf doen treden, als man, en dan er even boven te gaan hangen om het tafereeltje in alle rust te bestuderen. Als man. Je wilt het niet, maar je doet het toch. Jezelf zien staan. Met die strijkbout.
Aline
5 maanden geleden
Niest mis met zelfpromotie… hoe moet je anders gevonden worden toch?..
Maureen
5 maanden geleden
Wat Aline zegt. Ik zeg: de schaamte voorbij.