Schaamteloze zelfpromotie (15)
Jan 06
““Wie is die pruik?” Het was een vraag op de bank van het huidige Scagha in de wedstrijd tegen het oude Scagha. Wie is die pruik. EĂ©n van de jongste mannen van het keurkorps kon de meeste ouderen van de tegenstander wel thuisbrengen, maar die moeizaam manoeuvrerende laatste man, met haar dat al weken over de uiterste houdbaarheid heen was, die niet.”
“Kantoormensen in het nieuwe jaar, het blijft behelpen. Iedereen weet dat iedereen er een hekel aan heeft. Aan die eeuwige beste wensen. Iedereen! Maar het moet hè. Je ontkomt er niet aan. Het moet! Want we zijn kuddedieren, en in een groep is het de laagste norm die telt. De laagste norm is altijd die ene secretaresse die het Echt Heel Gezellig vindt om iedereen even een knuffel te geven.”
“Wat mannen doen als ze samen een weekendje weg zijn, dat weet ik niet. Ik weet wel wat ik deed. En dat ik het geen weekeindje weg noem, weet ik ook. We gingen op een voetbalqueeste in Hamburg. Met wat vertier daaromheen. Dat vertier werd verzorgd door Bas, die het zo organiseerde dat Hamburg voor eeuwig in mijn herinnering staat als De Stad van de Kou. Onmetelijke kou.”
“Voor mij is er na al die jaren nog steeds maar Ă©Ă©n held. En dat is Jari Litmanen. Hij heeft dit jaar weer Ă©Ă©n briljante wedstrijd gespeeld: Wales – Finland 0-2. Maar als ik eerlijk ben heb ik het vereren na de zegetocht van Ajax in 1995 langzaam afgeleerd. Vóór die tijd kwam er geen eind aan de lijst met helden. Van Billy Joel tot Snelle Jelle en van Willem Ruis tot Hein Vergeer, ze konden op mijn aanbidding rekenen. Nu zijn er nog sprankjes van bewondering, de momenten dat ik me laat betoveren.”
