Roze

Het is elf uur. Naast de kopieerapparaten staat de jarige. Voor de jarige staat een rij. Voorbij de jarige staat de taart. Ik sluit aan in de rij. De collega voor me draait zich om. Ze schrikt. ‘Oeh. Ralph. Roze,’ zegt ze. Ze trekt een vies gezicht. Ik kijk naar mijn overhemd. Roze streepjes. ‘Is er iets mee?’ vraag ik. Ze schudt haar hoofd. Lacht dan. Een andere collega lacht ook. Ik wil iets terug zeggen, maar kan niets verzinnen. Ik laat mijn ogen over hun outfits gaan. Ze zijn allebei in het zwart gekleed en hebben strak achterover gekamd haar in een staartje. Ik kan nog steeds niks verzinnen. Ik feliciteer de jarige. Van harte, zeg ik. Hij bedankt me en we lachen even. Het moment om er iets meer van te maken verstrijkt. De jarige wijst op de taart. Ik richt me op de citroenbavarois. De twee collega’s in het zwart ook. Er is precies genoeg. Achter de twee collega’s in het zwart is een groot venster. Ik zie mezelf staan. Niks mis met mijn overhemd met roze streepjes. ‘Sport je minder, de laatste tijd,’ vraagt de ene collega in het zwart. De tweede collega in het zwart verslikt zich en proest. Ik glimlach. ‘Ralph-afzeikdag?’ vraag ik. Ze knikken. ‘Je bent een dankbaar object,’ zegt de een. Ik neem een hap van mijn taart en vraag me af wat dat betekent. De collega’s in het zwart praten inmiddels over het griepvaccin en ik bedenk me dat het eigenlijk best eervol is om gemoedelijk afgezeken te worden. Een vage bekende van de gang komt met uitgestoken hand op me af. Ik pak haar hand en ze feliciteert me omstandig. Ik bedank haar namens de jarige en zie dat ze van kleur verschiet. Ze verontschuldigt zich en ik schud mijn hoofd, niet nodig niet nodig. ‘Je ziet er ook zo feestelijk uit,’ zegt ze. Achter me hoor ik de twee collega’s in het zwart proesten. Room op zwarte truitjes, bedenk ik me, da’s ook een feestelijk gezicht.