De man die de deur van de lift voor me open hield droeg Teva-sandalen over zijn grijze sokken. Ik weet niet wat ik bedenkelijker vond, die sandalen, die sokken, of het feit dat hij de liftdeur zo lang voor mij open hield. Zeggen dat ik een beetje liep te stuntelen bij de toegangspoortjes, is hetzelfde als zeggen dat Nigel de Jong ‘soms misschien wat stevig een duel aan gaat’. Ik moest namelijk de gadget die mij toegang tot het kantoor zou verschaffen uit mijn broekzak opdiepen. Die broekzak had veel weg van de toverknapzak van Douwe Dabbert. Eerst kwam mijn…
Ik zat aan de keukentafel en ik had koorts. Met Maureen praatte ik over metaforen. Ja, dat doen wij, praten over metaforen. En gerust niet alleen als ik koorts heb. Daar moet je je verder niet veel meer bij voorstellen dan:
[IK] Weet je wat me opvalt?
[ZIJ] Nou?
[IK] Als je over je werk praat, gebruik je van die strijdlustige woorden.
[ZIJ] Oorlogsmetaforen, bedoel je?
[IK] Ja!
[ZIJ] Dat hoor ik wel vaker.
[IK] Oh.
[ZIJ] Nou, beter oorlogsmetaforen over mijn werk dan over mijn kinderen.
[IK, terwijl ik even…
Ik was aan het kamperen en het regende. Niks aan de hand, zou je zeggen, ware het niet dat ik een mooiweerkampeerder ben. Maar Ralph, slechtweerkampeerders, bestaan die dan ook? Nou, dat weet ik niet zeker, maar áls ze bestaan, dan stonden ze op mijn duincamping in Sint Maartenszee. Van die types die volkomen onaangedaan met hun laarzen en hun wollen truien aan in de voortent een kopje koffie en een sudoku doen. Met een blij en tevreden gezicht. Terwijl ik elke twee minuten het duin beklim om te kijken of het in de verte misschien al wat open trekt.…
Het is zeven uur, zaterdagochtend. Brabantse stemmen op een meter van mijn hoofdkussen. Alleen een tentzeiltje tussen de stemmen en mijn ontwakend hoofd. De stemmen horen bij brakke mannen die net uit de 24-uurstent zijn komen strompelen. “Fok man,” zegt de ene stem knarsend. “Kom ik met een stuiterende knijter van dat feest, staan er al rijen voor die fokking douche man. Wat de fuk is dat man.” De ander lacht wat. De een gaat verder: “En weet je wat nog meer? Een zo’n fokking gast man. Aan het hardlopen. Met van die fokking hardloopschoenen en alles man. Ik loop…
Ik wist het ook niet meer, dus ik vroeg het aan google: “wat doet een vader als de jongste steeds komt klikken en de oudste het meestal inderdaad gedaan heeft?” Hahaha, maar, serieus? antwoordde google. Dat is de pest met google he, nooit eens een serieus antwoord. Dus ik nog een keer: wat doet een vader… enz. En toen deed google wat hij dus altijd doet: hij stuurde me naar de site van vogelproblemen.nl. En geef ‘m eens ongelijk. Het begint altijd allemaal bij de vogels. Ik bedoel. Neem Pino.
Maar ik weet het dus echt niet.…
Er was zaterdagavond zo’n moment. Zoals er altijd een moment is, in alle drukte en chaos. Ik praatte over het leven met iemand uit mijn voetbalteam. Om mij heen praatten honderden andere mensen ook over het leven. Of over vrouwen. Voetbal. Niks, alles. Mijn broertje, die net een paar uur terug was van zijn wereldreis, stond aan een tafeltje met een glimlach die met de minuut groter werd. Bier kwam en bier ging. De regen hield er mee op. De Markt stroomde vol. Nog meer bier, nog meer mensen, nog meer leven om over na te denken en te praten.…
Ik was uitgenodigd voor een meeting met een aantal mensen die bij hun gemeentelijke dienst bekend staan om hun vermogen strategisch te denken. Het zit zo: ik werk bij de gemeente Amsterdam en Amsterdam kent een bouwstop. Wat strategie komt in zo’n situatie wel van pas.
De bijeenkomst begon met een voorstelrondje. Voorstelrondjes horen er bij. Er hoeft maar Ă©Ă©n nieuw gezicht aan tafel te zitten, of we doen een voorstelrondje. Ik zei dat ik Ralph was en bij het OGA werk. Iedereen knikte. De rest zei ook zijn naam. Ik keek de groep rond en constateerde…
11.09.10
3