Natuurlijk zijn er mensen die dan denken: je hebt er toch zelf voor gekozen? Ze zeggen het niet, en ergens hebben ze ook wel met je te doen, maar aan de andere kant is het ook weer niet zo’n vreemde gedachte. En iedereen weet hoe dat gaat met gedachten: ineens zijn ze er. Zomaar uit het niets. Zat je net de ene kant op te denken, de ene gedachte volgt de andere, en dan ineens: hop, het tegenovergestelde. Sommige mensen zeggen dat je het eerlijkst bent als je impulsief en zonder redeneren tot een oordeel komt. Als het er ineens…
Het was dus een graadje of twintig in Rome. Ik dacht daar mee te beginnen, omdat ik jullie graag even de ogen uitsteek, zo tijdens deze kerstdagen. Dat brengt me meteen op het volgende: kerstmis en Rome, dat is gek genoeg een wat afstandelijke combi. Je zou denken, met die Paus en alles, dat het daar zo’n beetje is uitgevonden. Maar nee dus. Kerst en Rome, mijn Maureen moest bij terugkomst in Nederland verbaasd erkennen dat het kerstgevoel nog een beetje ontbrak.
Kerstgevoel, je kunt je afvragen wat dat is. In Rome gaan ze niet los met lichtjes en…
Toen de wekker ging, voelde ik me voor een keer verkwikt, in plaats van verfrommeld en de dagen moe. Mijn dochters verscholen zich voor een keer niet kreunend onder hun dekbed toen ik ze wakker maakte en de jongste hoefde ik maar vier keer te vertellen dat ik geen trampoline was, en dat ze haar kleren aan moest doen.
[Voice over: ja, ik laat ze zich dus direct aankleden, en wel op mijn bed, waar ik zelf dan nog even onder de warme dekens kruip. Vraag me niet waarom. Het antwoord zal lang zijn en woorden bevatten als gang=alles, ervaringleert,…
Misschien moet ik er ook niet aan beginnen. Aan een verhaal over de openbare zwemles van Lotte. Het is een vrij voorspelbaar verhaal over druk en klam en mensenkinderen, alsjeblieft, voor wie is dit bedacht? Het is ook een verhaal over een vader, that would be me, die ontzettend trots zijn duim op steekt als ze vol verwachting opkijkt na de vijf meter onduidelijk spartelen die ze er ogenschijnlijk zonder ongelukken heeft afgebracht. Hè nee, nou moet ik niet lullig doen. Ze zwom geweldig. Of nou ja, geweldig. De rugslag met geel plankje, die zat er aardig in. En ik…
Lieve Sophie,
Vandaag ben je vier jaar geworden. Een paar weken geleden zag je de cadeaugids van intertoys bij oma liggen. Je ging naast me aan de hoge tafel zitten en vroeg me om een pen. “Ik zet wel even een kruisje bij wat ik voor mijn verjaardag wil hebben,” zei je geruststellend. “Da’s tof van je,” antwoordde ik. Een half uur later had je alles in het boekje aangekruist, behalve de teletubbies. “Dat is voor kleintjes,” zei je. Je snapt heel goed dat je nu bij de groten hoort, want je begint de hokjes waarin wij oudere mensen het…
Afgelopen zondag heb ik gevoetbald. Bij het betreden van het complex viel me een klaterend applausje van mijn teamgenoten ten deel. Navraag leerde dat de aanvoerder een afzegging had ontvangen via anonieme sms, en dat de algehele consensus was dat ik de afzender wel zou zijn. Ik knikte, want ik snapte die gedachtegang wel.
Applaus voor komen opdagen, dat is nu de kern van mijn sportmanschap. Ik liet de voetbaltas van mijn schouder glijden en stelde me voor aan een van de nieuwe gezichten in ons team. Hij had wel eens van me gehoord. Dat is een bekende naam,…
Op de trap naar de metro stonden twee meisjes te praten in de zon. Kapperschool, dacht ik meteen. In de straat achter mijn kantoor bevindt zich de Amsterdam Beauty College, dus er staan voor mijn kantoor wel vaker jonge vrouwen die (a) veel haar hebben (b) betrekkelijk veel aandacht besteden aan hun nagels en wenkbrauwen en (c) niet teveel problemen hebben met het via strakke kleding tonen van hun weelderige lichaamsvormen. Het komt niet vaak voor dat ik ze zie staan en in hen een collega vermoed. Altijd denk ik aan de kapperschool. Ik denk wel eens dat het niet…
05.01.11
3