Een.
Elk weblogger schrijft zo nu een dan in een stukje dat hij zich voorneemt meer te bloggen. Ik ben niet iemand die graag breekt met tradities. Dus zeg ik: het was stil hier, maar dat is nu over, ik zal doorgaan. Daar mag je van vinden wat je wilt. Veel mensen die het kunnen weten, zeggen dat bloggen dood is. Ik geloof die mensen, zoals ik ook de mensen geloof die zeggen dat geel de kleur is voor deze zomer, of groen, daar wil ik afwezen, en dat blauw dus geweest is. Zij verdiepen zich daar in, dus zij…
Lieve Lotte,
Elke week breng ik je naar zwemles en dan wacht ik met je zus in de kantine tot je klaar bent. Het is onder vaders en moeders heel gebruikelijk om te klagen over de zwemles van hun kinderen. Daar moet je je maar niets van aantrekken. Ouders die de schoonheid niet zien in de blijde worsteling van hun kind om iets onder de knie te krijgen, zijn een beetje in de war. Het gekke is dat ik er soms ook aan mee doe, aan het klagen. Dat spijt me en ik snap het ook niet van mezelf. Misschien…
De uitslaapkamer
Ik stond voor een schuifdeur met een papieren mutsje over mijn haren en wilde dat iemand mij gerust stelde. Maar niemand zei iets. Mijn moeder voor me leek heel klein. Mijn zus stond naast haar te huilen. Mijn broertje en ik, we keken er naar.
De deur gleed open. Ik liet iedereen voor gaan, een grote kamer in. Links en rechts stonden enorme apparaten. Overal zag ik slangen en knipperende lichtjes en zakken urine. Tussen de apparaten lagen mensen. Je zag ze nauwelijks.
Een verpleegster ging ons voor. Ze keek serieus en had nog nauwelijks gesproken. Ik vroeg…
Ik heb Pieter Samos twee keer gezien. Een keer op een verjaardag, en een keer op een camping. Dat zijn plekken die je op het verkeerde been zouden kunnen zetten. Ik weet niet zoveel van Pieter Samos, maar dit weet ik wel: een camping en een verjaardag komen hooguit toevallig op zijn weg.
Ik weet van Pieter Samos dat hij vertrok naar Samos om daar van het land te leven, dat zijn vrouw daar ineens dood neerviel en hem achterliet met twee jonge dochters. En ik weet dat hij af en toe een wortel uit de grond trekt en…
Ik zat in de trein tegenover een jongen en een meisje. De jongen nam anderhalve stoel in beslag. Daar kon hij door zijn postuur niets aan doen. Toch vond ik dat hij wel iets minder vanzelfsprekend zo breed had kunnen gaan zitten. Ik verwachtte een verontschuldiging, al was het maar een ongemakkelijk lachje. Blijkbaar vind ik het moeilijk om mensen de ongemakken te vergeven die ze ongewild veroorzaken, vooral wanneer ze er zelf juist heel gemakkelijk aan voorbij gaan. Ik vroeg me af of die gedachte van mij een slecht mens maakte. En ik vroeg me af of het wel…
![Ooit was ik op het filmfestival van Rotterdam [en dat ging zo]](http://www.ralphp.nl/wp-content/themes/inuitypes/thumb.php?src=http://www.ralphp.nl/wp-content/filmfestival.jpg&h=75&w=90&zc=1&q=80)
“Goed nummer,” zei Bas achteloos.
Hoorde ik daar een klomp breken?
Sander’s klomp?
Sander hoestte. Wachtte op de ironie, maar die kwam niet.
Mij kon het niet schelen, want ik was na twee films in verontrustende talen, waarvan toch op zijn minst Ă©Ă©n in het Frans, vooral verdiept in mijn bestek, blij om even bij te kunnen komen.
“Bas?” vroeg Sander. “De Eurythmics?”
Bas haalde zijn schouders op en kauwde verder op zijn bami.
“Pff, hoe durf jij nog over smaak te praten?” zei ik tegen Sander.
Want Sander had bedacht dat…
Maureen en ik hadden zin in een film. Ik bladerde even door de UPC on demand gids en zag Little Miss Sunshine voorbij komen. Maureen trok geringschattend een wenkbrauw op. Deed ik me daar met Ă©Ă©n suggestie bijna mijn hele mannenkrachtcursus teniet. Maar ik zette door. Little Miss Sunshine. Ik had daar goede dingen over gehoord. Maar van wie hè? Van Libelle-lezeressen, misschien wel, dat kan natuurlijk ook, want ik lees nogal wat, zo links en rechts en dat zou niet zo fraai zijn. Na wat geheen-en-weer door het vrij treurige filmaanbod besloot ik dat ik me aan deze film…
09.06.11
0