Lieve Lotte,
Gisteren zei je iets heel moois. Het raakte me, ook al verbaasde het me niets. Je bent namelijk een wijs meisje, ik wil dat je weet dat ik dat vind. Ik ben natuurlijk je vader, dus wat weet ik er nu precies van, maar toch, een vader mag iets moois in zijn dochter zien, toch? Ik zie van alles. Ik zie je hang naar structuur die je om een doosje doet vragen als de blaadjes van je prinsessenblocnote vallen, zodat je een blaadjesdoosje hebt. Ik zie je drang naar rechtvaardigheid en je wil om goede dingen te doen.…
9.30. Het is zo’n zondag. Lotte die zegt dat het vast heel hard gaat regenen. Ik doe mijn scheenbeschermers in mijn voetbaltas en ik knik mistroostig. Sophie knikt ook. Regen is goed voor je gras, papa, zegt ze. Ik herbeleef elke zondagochtend in november waarop ik moest voetballen. Elke regenbui die mijn dijen deed tintelen. Elke storm die de bal weg blies. Geel Zwart uit. Ik zucht. Kom meiden, tijd om jullie haren te doen. Tijd om naar oma te gaan.
10.25. Een oudere mevrouw houdt de deur van café Piet Pann voor me open. Dank u, mevrouw, zeg ik.…
Ik schrik wakker. Donker. Gordijnen. Zweet. Links is er even niet, ook geen rechts, geen boven of beneden. Ik word naar beneden getrokken, mijn bed in, mijn slaap in. Het donker trekt met duizend kleffe handen aan me en in mijn hoofd lijkt het klam en vet. Het is een gevoel, een onrust die nog geen woorden heeft gevonden. Geen beelden ook. Alleen een hol donker suizen. Ook in mijn buik. Langzaam komen uit die donkere soep woorden naar boven, woorden die me vastgrijpen, bij mijn kruin, in mijn gezicht, lange koude vingers op mijn wangen en voorhoofd. ‘Waar’, dat…
“Ik neem je mee in de diepste krochten van het mannenbrein. Daar waar ingewikkelde vraagstukken worden opgelost als: ben ik een borstenman of een billenman? Sneijder of Van der Vaart? Eén of twee bier? In dat deel van het mannenbrein zetelt het bureau der nutteloze weetjes. Nutteloze weetjes zijn de drijvende krachten achter elke man.”
Verder lezen…
“De crisis is echt een mannendingetje. De mensen die het hebben aangesticht zijn mannen, de mensen die er groot zijn ingetuind zijn mannen en de types die het geld dat ze ternauwernood van Icesave hebben gered nu op een DSB-rekening hebben staan zijn,…
Lieve pap
Nu, vijf jaar na die nacht, ben je dichter bij me dan ooit. Je praat met me als ik slaap. Je praat met me als ik wakker ben. Soms in beelden, soms in woorden. Je hebt je kanalen gevonden. Ik praat terug nu, omdat ik dat nu durf, en we zijn aan elkaar gewaagd. Ik durf je weer terecht te wijzen met milde spot en merk dat je dat lachje nog niet kwijt bent, en dat eindeloze incasseringsvermogen. Ik ben blij dat je er weer bent, pap, want ik ben al die jaren bang geweest. Bang om voor…
Vandaag werd ik in de trein aangesproken door een medereiziger. Het was een vrouw uit mijn dorp. Ik ken haar naam en ik weet wie haar vader is. Dat is namelijk mijn oude voetbaltrainer. Ik weet nog dat hij altijd ‘hete kroketten’ riep als de keeper van de tegenstander de bal moest vangen.
De vrouw zei me dat ze mijn stukjes zo graag leest. “En die van je vriendin ook. Jullie schrijven heel mooi.” Ik knikte en zei dankjewel en wist niet wat ik verder zeggen moest. Het probleem met complimenten is dat het een kunst is om ze…
Het jaarlijks hoogtepunt in elke versie van dat Next Topmodelgebeuren is het moment dat de stylist tegen meisje zussemezo zegt dat het haar er af moet. Tranen. Tuiten. Het leven heeft geen zin meer. Of je nu lange benen en attitude hebt in Amerika, Nederland of Oezbekistan, alles breekt bij de oekaze: “the hair must go.”
Verder lezen…
Op de Happinez scheurkalender die bij mijn vriendin in de WC hangt, staat elke dag een citaat dat inzicht verschaft in wat ik ‘het leven zelf’ zou willen noemen. Ik ben verslaafd aan die citaten.
Verder lezen…
03.11.09
2