Gisteren fietste ik over aangevroren sneeuw naar het station. Het gaat me steeds beter af, maar af en toe gloort een valpartij. Ik vertelde er over aan Collega P. Die zei me dat ik me geen zorgen hoefde te maken. Hij vertelde dat er niemand is die minder cool door de sneeuw fietst dan hij zelf. “Blijkbaar ben ik nogal bang aangelegd,” zei hij. Ik herken in mezelf ook die neiging tot voorzichtigheid. Er zijn in mij kleine momenten van onbewust nadenken over het belang van wat ik doe, afgezet tegen de risico’s er van. Meestal ervaar ik ze op momenten dat het bijna mis gaat. Dingen die bijna mis gaan, zorgen bij mij ondanks die kleine schrikmomenten niet voor gedragsverandering. Dingen die helemáál mis gaan trouwens ook niet. Zo loop ik nog steeds met mijn dochters op mijn schouders door deuropeningen. Ik verwijt mezelf vaak dat ik niet leer van mijn fouten, vooral als het een tweede keer mis gaat. Misschien moet ik concluderen dat ik gewoon niet bang ben aangelegd. Dat zou een troostrijke gedachte zijn. Boos ben ik ook al niet snel op mezelf. Ik verbaas me slechts. Ik verbaas me vaak. Ook over anderen. Zoals gisteren, die man die zijn BMW snoeihard over een witte weg vol aangevroren sneeuw langs een kinderdagverblijf reed. Ik keek hem na, hoe hij ternauwernood en slingerend tot stilstand kwam voor een voorrangskruising en stelde mezelf de vraag wat zo iemand bezielt. Ik kwam er niet uit. Sommige mensen leven in een wereld met omgangsvormen en sociale codes die ik nooit zal snappen, hoe ik ook mijn best doe. Dat is de conclusie die ik steeds vaker moet trekken. Dat is nieuw. Ik kon de gedachten van mensen volgen, hoe ver ze ook bij mij verwijderd waren. Orthodoxe Christenen die hun kinderen niet laten inenten, ik begrijp niet waarom, want ik zou iets anders kiezen, maar ik snap wel waar het vandaan komt. In welk paradigma ze leven. Opgeschoten hangjongeren die te veel drinken en dingen stuk maken, idem dito. Mensen die op koopzondagen meubelboulevards bezoeken. Robert Jensen. Ik begrijp er niks van, maar ik snap wel waar ze vandaan komen. Steeds vaker snap ik mensen nu ook niet. Deze man in deze auto. Hij reed nu toevallig nĂet over iemand heen. Ik keek hem na en vroeg me af of hij ook af en toe de neiging tot voorzichtigheid voelt. En of hij dan, net als ik, zijn schouders op haalt.
Neiging tot voorzichtigheid
Geplaatst op 14.01.10
moswolkje
7 maanden geleden
Sommige mensen halen zelfs hun schouders niet eens op, en deze groep lijkt zelfs behoorlijk te groeien in aantal…dit is nog waar ik mij het meest zorgen om maak.
Het tekort aan empathie, het gebrek aan opvoeding/liefde, de ik-ik-ik-houding van de maatschappij, en het op jonge leeftijd al moeten presteren levert dit soort mensen op in een Nederland waar normale omgangsvormen schaars worden.
Een mens zou zich haast afvragen…Waar is de tijd gebleven dat de touwtjes nog uit de brievenbussen hingen en je zo als kind naar binnen kon wanneer je dat wilde, waar je een oprecht “Sorry, buurvrouw” zei als kind wanneer je iets gedaan had wat niet door de beugel kon en waar het heel normaal was dat je na schooltijd even langs die zieke, oude dame liep om een boodschapje voor haar te halen?
Ik zal wel oud geworden zijn….
Danielle
7 maanden geleden
Mijn idee.
Ik fiets, iets meer op de autobaan, omdat die ijsvrij is. Het fietspad en de autobaan zijn gescheiden zijn door een smalle niet doorgetrokken streep.
De automobilist wees naar zijn voorhoofd.
Ik moest lachen: “Ruilen?” Ik laat in het midden wat voor auto hij bestuurde.
P.E. Achenbach
7 maanden geleden
De blikken doos heeft vaak deze uitwerking op automobilisten. Zelf probeer ik als moraalridder steeds het goede voorbeeld te blijven geven. In de auto de maximum snelheid. Op de fiets licht aan en duidelijk richting aangeven. En ook vooral probeer ik vol te houden.
Christina
7 maanden geleden
Mwjaw….wat is de middenweg? Teveel angst, niet ok, geen angst, helemaal niet ok. Was vandaag onderweg van belgie naar midden nederland en het zweet klotst soms onder mijn oksels. Misschien is het gewoon het egoisme wat overheerst. Als je dochter haar koppie stoot aan de deuropening, dan waren je bedoelingen goed. Als een automobilist zich tegen alle regels keert, dan is ie gewoon alleen met zichzelf bezig.
Maaike
7 maanden geleden
En ik maar denken dat ik de enige was…