Nanovember

Schrijfcoach C. daagde me uit om mee te doen met nanowrimo. Bij nanowrimo is het de bedoeling dat de deelnemer in één maand vijftigduizend woorden schrijft. In een café in Amsterdam Oost legde schrijfcoach C. mij en drie andere pupillen uit hoe dat aan te pakken. Haar belangrijkste boodschap: de kritische stem in je hoofd moet dood.
Ik vond dat een opgave die breder toepasbaar was dan in de schrijverij.
‘Ik ga alleen over schrijven,’ zei schrijfcoach C. ‘De rest zoek je zelf maar uit.’

Ik ging aan de slag.

Als een boekhouder werkte ik me door de eerste week heen. Elke dag keurig zeventienhonderd woorden. Ik lag op schema. In de tweede week sloeg het leven toe. Dat was niet erg, alleen ging schrijfcoach C. niet over het leven. Ze had dus geen tip voor me toen ik na het tweede weekeinde zevenenhalfduizend woorden achter lag op schema.
Ja, ze zei dat ik moest durven lijden en dat ik met mijn blije doorzonwoning-met-CV-en-kinderen-naar-zwemles-leven en mijn onophoudelijke geloof in geluk en liefde mijn graf als schrijver eigenlijk al gegraven had.
Dat vond ik opinies, geen tips.
Ik liet haar mopperen.

Op de site van Nanowrimo stond die maandag dat ik ‘at this rate’ mijn vijftigduizend woorden op 12 februari 2012 zou voltooien.

Ik besloot twee weken vrij te nemen.

We deden wedstrijdjes snel schrijven. Drie keer op een avond drie kwartier, en dan steeds tellen wie de meeste woorden had. Een keer deden we dat op zaterdagavond.
‘Zit ik gewoon op zaterdagavond in mijn eentje thuis te tikken, en vind ik het nog leuk ook, daar gaat m’n jeugd,’ zei H.
‘Niet zeiken, doorschrijven,’ zei schrijfcoach C.
Ik zei dat er bij mij vooral zoete teksten uitkwamen. ‘Over liefde enzo.’
‘Zie je wel,’ zei schrijfcoach C. En: ‘Liefde is voor mietjes.’

En hup, de volgende drie kwartier gingen in.

Zo werd november de maand van de 51.707 woorden. Ik schreef ze en ik wist dat ze niet goed genoeg waren en niet overal in de juiste volgorde stonden maar gaandeweg kreeg ik zin in het herschrijven vanaf 1 december.

Ook werd november een maand zonder tv en met muziek. Het werd een maand vol ideeën en rode oogjes van het computerscherm. Een maand van korte nachten.
Ik woonde niet alleen meer in mijn huis, maar ook in mijn manuscript. Daar liep ik over het strand en slenterde ik door de stad. Ik sliep er in warme armen op een zolderkamertje waar muizen uit de vuilnisbak aten. Ik timmerde er houten banken. Ik werd er vader. Ik werd er verlaten. Ik zei tegen iemand: ‘jou laat ik niet lopen’. En iemand zei: ‘ik moet nog wel een kaartje kopen.’
En waar de realiteit ophield en de woorden begonnen, het was een glijdende schaal en toch zag ik de wereld nog nooit zo helder.

Ja. Dat was november, denk ik. De maand waarin ik dingen wat helderder begon te zien.