ralphp.nl

Minder stellig

Elke ochtend lees ik in de trein het nieuwste stukje van Jan van Mersbergen. Behalve een mooi, kalm begin van de dag, is het voor mij ook een herinnering dat je schrijven gewoon moet doen: bij hem begint of eindigt elke dag met het schrijven van een stukje, ik weet niet hoe laat hij zijn stukjes schrijft. Ik zit al vroeg in de trein, rond een uur of zeven, en ik vermoed dat het schrijven van de stukjes hem makkelijk af gaat. Of beter, ik hoop dat voor hem. Hoe vroeg zou hij moeten opstaan als elk stukje een worsteling zou zijn?

Zijn stukjes zijn korte beschrijvingen van alledaagse gebeurtenissen. Meestal houden de stukjes me iets op afstand. De dingen waar het in zijn leven, in het leven, werkelijk om gaat – leven, liefde, angst, blijdschap – blijven voor mij buiten bereik. Kan aan mij liggen, te weinig herkenning. Of aan wat hij kwijt wil. Het is anders sinds hij kort geleden vader is geworden. Opnieuw vader is geworden, moet ik misschien zeggen. Hij heeft al twee kinderen, in de leeftijd ongeveer van mijn kinderen. In een van zijn stukjes schreef hij over mensen die geen kinderen willen. Er zijn vast argumenten, zegt hij, maar het beste argument is het kind, het kind maakt de wereld het waard om kinderen op te zetten. ‘Door het kind is ons leven het waard om geleefd te worden’.

Ik weet dat want ik heb kinderen en het was goed weer eens stil te staan bij het geluk dat ze me brengen. Er gebeurde nog iets anders. Ik kwam aan het nadenken over mijn eigen stelligheid. Na mijn laatste relatie zei ik tegen iedereen die het horen wilde en vooral tegen mijn familie dat ik geen kind meer wilde. Praktische bezwaren. Ik ben al oud. Ik heb het allemaal al meegemaakt. De opluchting die ik voelde bij het einde van de relatie: ik hoefde niet nog een keer. Jan is een jaar of vijf ouder dan ik, ook kinderen, ook gescheiden en misschien had hij zich ooit ook wel voorgenomen er niet meer aan te beginnen. Zijn stukje maakte me minder stellig, weet ik veel wat er in vijf jaar gebeurt. De woorden van een vriend deze week, hoe simpel ook, deden hetzelfde, blijkbaar ben ik er mee bezig. ‘Je kunt dat toch niet uitsluiten,’ zei die vriend. ‘Weet jij nu hoe je leven loopt en op wie je verliefd wordt en wat je dán wilt?’

Dat wist ik niet. En ik merkte dat het ruimte gaf om dat niet te weten. Meer ruimte dan het wel weten. Iemand legt me vast een keer uit hoe dat werkt.

About the author

Comments are closed.