ralphp.nl

Mijn plek

Ik kijk deze laatste weken van het jaar Black Sails, een piratenserie met extra mooie vrouwen, of nou ja, in ieder geval één extramooie vrouw die me elke keer als ze in beeld is tegen de tv doet praten. Ik zou zeggen, kijk zelf even, voor je het weet wordt dit een sneu viezemannenpraatje, en dat is niet de bedoeling.

Maar mooie serie dus, vol piraten die elkaar bevechten en wisten jullie dat piraten vroeger heel welbespraakt waren? De hele dag praten ze met monden vol blinkend witte voormalig beugelbekkies bijna filosofisch over eer, holy vows en broederschap. Wist ik niet.

Zegt de ene piraat tegen de andere: ‘Je raakt zo gewend aan een situatie, dat het makkelijk is om te vergeten dat elke situatie alleen maar een overgang is van het een naar het ander.’

Standaard tegeltje natuurlijk, de gemiddelde zelfhulpgoeroe roept de hele dag niks anders. Toch trof het me. Alsof ik eindelijk snapte wat het écht betekende. Ik snapte dat al eerder, maar sommige dingen moet je telkens opnieuw begrijpen, omdat iets anders, iets wat je makkelijker af gaat, het steeds weer toedekt.

Het gaat mij bijvoorbeeld gemakkelijker af om te zeggen dat ik nog niet op mijn plek ben, dan te onthouden dat alles altijd verandert.

Plek, alsof dat iets anders is dan wat je zelf verzint.

Het kan veel zijn, zo’n plek. Mijn huis en woonplaats, maar ook mijn vaderschap, mijn werk, mijn vrijgezel zijn, maar ook iets simpels als Chinees bestellen, of het schilderwerk op de trap. Wat het voor mij vooral is: iets om ontevreden over te zijn. Alsof ik over mijn eigen schouder mee kijk, mijn hoofd schud en zeg: nog een weg te gaan, jongeman. Waarheen, geen idee, maar er moet een plek zijn waar de puzzelstukjes in elkaar vallen. Zo iets.

Dus wat ik bedacht toen die piraat dat zo zei: het is maar een puzzel, en iedereen die wel eens een puzzel maakte weet, als je het laatste stukje op zijn plek hebt gelegd, kijk je er even blij naar, je wilt ‘m na al dat werk niet meteen weer uit elkaar halen, maar er is geen barst meer aan.

En wat ik ook bedacht: ik ben al op mijn plek. A single man in een huis met een half geschilderde zoldertrap, in de Indische buurt in Haarlem, vader van twee prépubers die ik regelmatig aan het oogrollen krijg, die tegen zijn TV praat en graag foe yong hai kip eet.

Misschien is volgend jaar alles anders, of bijna alles. Of bijna niks. Behalve die trap dan, want dat gaat me lukken, al is het maar omdat mijn piratenserie nu afgelopen is. Mooie bijvangst: mijn gepraat tegen extramooie actrices op de TV gaat in 2018 ook flink afnemen.

About the author

Comments are closed.