ralphp.nl

Mijn huis

Ik woon intussen al bijna tweeënhalf jaar in Haarlem, maar gek genoeg vroegen de afgelopen maanden los van elkaar verschillende mensen of het nog okee was. Ze dachten blijkbaar dat ik in Schagen was gebleven als de vriendin van toen er niet was geweest. Dat is niet zo. Misschien was ik zonder haar niet precies hier beland, in dit perfecte huis in deze volkswijk in deze mooie stad, op een ruim kwartier van mijn kinderen en hun scholen, maar hee, details.

Het kan best dat ik dat niet zo heb uitgestraald, waarom zouden ze er anders over beginnen? Maar het huis is bijna af. Er waren klusjesmannen, eentje won ik via een actie over de grootste klusblunders op de radio en die schilderde mijn klassieke trap die al die tijd zo haveloos bleef. Het laatste, het meeste, schilderde ik daarna zelf, en ik merkte dat het huis met elke keer schuren, met elke laag zijdeglans RAL9010 en met elke keer dat ik het deksel weer met de achterkant van de keukenschaar op de verfpot sloeg meer van mij werd.

Ik was dit jaar een paar keer in die kroeg in Schagen waar alle feestjes altijd waren, en vanavond ben ik in de kantine waar ik het honderden keren laat maakte en het zal weer voelen als thuis komen. Het interieur is veranderd, verder zal alles bekend zijn, de koppen, de gesprekken. Het gaat niet om de verhalen die we al eerder vertelden, en de grappen waarom we al eerder lachten, het gaat om het ritme en de cadans van zo’n avond, vaste patronen die me niet alleen fysiek terug brengen in mijn dorp waar ik iedereen ken, en waar ik weet wat er om elke hoek te vinden is.

Ik voel me er thuis, in mijn dorp, meer dan ik verwacht me ergens ooit thuis te zullen voelen, vanwege al die jaren, dat ritme dat deel van me is geworden, net als de lucht en de mensen, mijn grote familie. Ook snap ik nog steeds waarom ik er weg ging en is het niet waarschijnlijk dat ik weer terug zal gaan, ik heb een nieuwe plek gevonden, en die staat strak in de verf.

About the author

Comments are closed.