ralphp.nl

Met andere ogen

Ik ging ik met de oudste schoenen kopen. Ze wist precies welke het moesten worden, zwarte veterlaarsjes, en had de hele middag plaatjes en filmpjes gekeken op haar telefoon. Ineens was er haast. We moesten nu gaan, precies nu, want haar moeder was ook in Haarlem en dan kon die de schoenen uit haar kleedgeld betalen. In winkel twee vond ze de perfecte laarsjes en het grappige was, ze wilde echt weten wat ik vond. Ik vond ze mooi, en ik meende het en ze knikte dus ik dacht, zo, klaar. Maar ze wilde ook andere winkels in dus daar gingen we, hup pap, kom, en ik volgde, en precies toen we weer bij die eerste winkel waren, kwam ook haar moeder er aan lopen met haar nieuwe man en zo georganiseerd en op de minuut gepland ben ik mijn hele leven nog nooit de deur uit geweest. Goh, dacht ik. Dus u bent vanaf nu mijn puberdochter. Aangenaam.

Ze is snel veranderd in 2017. Ouder geworden, om precies te zijn. Ken je dat, plaatjes die je op twee manieren kunt zien? De oma die ook een jonge vrouw is? Dat was ook met mijn oudste aan de hand: kind maar ook geen kind meer. Dat ging eerst wat aan me voorbij, daar ben je vader voor tenslotte, en ik herinner me precies de seconde in 2017 waarin het plaatje toch kantelde.

Dat gebeurde in Orléans, suf provinciestadje zuidelijk van Parijs, waar we onderweg naar onze zomervakantiebestemming een tussenstop maakten in een hotel. Toen we de stad in liepen om wat te gaan eten, moesten we wachten voor een stoplicht aan zo’n veel te drukke stadstraat. Loom gleden de brikkige auto’s voorbij en tussen al die Citroëns en Renaults was er een jongen op een brommer, zo’n ouderwetse, die vaart minderde. Een hand kwam los van het stuur en hij draaide zijn bovenlichaam onze kant uit. Jaar of zestien, bleek zoals Franse jongens bleek kunnen zijn, en van dat dikke lange haar, een helm droeg hij niet.
Wat moet je nou, dacht ik toen hij bleef staren, en toen ik zag wat hij moest, vertraagde alles. In slow motion zag ik hoe hij keek, niet naar mij, of ons, maar naar de oudste, met haar gouden vakantiehaar, zijn blik gleed omlaag, weer omhoog, een glimlachje. Het ontging haar allemaal, net twaalf, maar op de rand van zoveel nieuws.

Ik wist het al, van dat nieuwe: brugklas, nieuwe vrienden, ik wist het al, huiswerk en shoppen. Maar ik wist het pas echt door die Franse puberjongen op die knetterende brommer.

About the author

Comments are closed.