Lovesong for Bobby Long

Ik hou van films over schrijvers. Zien hoe klein en onbetekenend hun leven is, eenzame mensen zijn het vaak, en het moet geromantiseerd, want het is film, je ziet ze gedichten declameren, sterke drank naar binnen werken en je ziet hoe ze iedereen van zich vervreemden. En dan van die voice overs die de betere zinnen uit de wereldliteratuur citeren. A lovesong for Bobby Long is zo’n film. Die film is nu op RTL8. Ik vind RTL8 geen zender voor een goede film over een bange man die boeken schrijft. Toch zie ik nu Scarlet Johansen zitten naast een jonge man die net zijn manuscript in het vuur heeft gegooid. Dat zou heftig zijn als er niet zo iets bestond als een harde schijf. Nu is het vooral symbolisch. De jongeman vertelt aan de jonge vrouw het verhaal van Bobby Long. Bobby Long wordt gespeeld door John Travolta. John Travolta kun je er altijd wel bij hebben, vind ik.

“We read to many damn books,” zegt de jonge man als zijn verhaal verteld is. Hij huilt. Zij huilt ook. Ze gaan slapen. John Travolta kijkt naar ze, vanuit het donker.

Je kunt je voorstellen dat een boek daar over gaat. Maar goed. Een boek heeft niet zoveel nodig. Goede zinnen. Een stem. Een goede schrijver.

Voice over: “Winter never feels truly at home in New Orleans.”

Dat bedoel ik dus.

Soms probeer ik ook wat te schrijven. En dan zeg ik tegen mezelf: een boek heeft niet zoveel nodig. Goede zinnen. En dan probeer ik goede zinnen te schrijven. Dat is fijn en frustrerend. De meeste dingen die voldoening geven zijn vooral frustrerend. Neem kinderen. Niets confronterender dan de spiegel die zij voor je omhoog houden. Niets frustrerender dan de continue controntatie met je onvermogen. Maar ik dwaal af.  Zinnen schrijven. Goede zinnen schrijven. Woord voor woord.

Maar eerst film kijken. John is ziek. Best zielig.