Liedjes voor opa

Lotte en Sophie zitten voor het raam. Buiten is het grijs, druppels op de ramen herinneren aan de wolkbreuk van vanmorgen, maar met steeds meer regelmaat licht de wereld even op door een kier tussen de wolken. Mijn dochters hebben hun stoeltjes recht voor de foto van mijn vader neergezet en zingen samen liedjes voor hem. Liedjes die ze zelf verzinnen. Dat gaat zo. Lotte vraagt aan Sophie waar ze over zullen zingen. Sophie noemt een onderwerp. Meestal een dier of iets anders uit de natuur. ‘De krokodil’ zegt ze nu. Lotte begint te zingen. Van de krokodil gaat het naar koeien en varkens en een heks. Sophie luistert naar haar met een glimlach op haar gezicht. Ze beweegt haar lichaam langzaam van links naar rechts en neuriet mee als ze de melodie door krijgt. ‘Krokodillen bijten de heks’ zingt Lotte. ‘Hap’ haakt Sophie ineens in. Lotte lacht. ‘Ja, leuk,’ zegt ze, en ze zingt verder: ‘Hap. Een twee drie. Hoepakee!’ ‘Hap. Een twee drie. Hoepakee!’ zingt Sophie haar na. Na een paar keer vindt Lotte het genoeg. ‘Zullen we het-is-dag-het-is-nacht zingen?’ Ze wacht het antwoord niet af. ‘Het is dag en het is nacht,’ zingt ze. ‘Je mag wel meezingen hoor, Sophie.’ Maar Sophie schudt haar hoofd. ‘Ik wil wat anders zingen. Boom-boom wil ik zingen.’ Lotte haalt haar schouders op. ‘Okee, dan gaan we hierna boom-boom zingen, en dan mag je ook op mijn schoot zitten.’ Sophie kijkt beteuterd. Lotte vraagt wat er is. ‘Ik wil NU boom-boom zingen.’ zegt Sophie. Lotte denkt even na. ‘Okee,’ zegt ze dan. ‘Maar eerst geef ik papa even een hapje van mijn koek. Want de koek was op en toen had papa niks.’ Sophie knikt en ik neem een hap van allebei hun koeken. Ze knikken ernstig en gaan weer op hun stoeltjes zitten. ‘Zullen we nu meneer mevrouw zingen? Of boom-boom, voor jou?’ vraagt Lotte.

Ik kijk naar de glanzende haren op hun schouders en onderdruk een zucht. Het is op dagen als deze dat ik alle harde randjes uit mijn leven voel glijden.