Jongens uit de streek

Er was zaterdagavond zo’n moment. Zoals er altijd een moment is, in alle drukte en chaos. Ik praatte over het leven met iemand uit mijn voetbalteam. Om mij heen praatten honderden andere mensen ook over het leven. Of over vrouwen. Voetbal. Niks, alles. Mijn broertje, die net een paar uur terug was van zijn wereldreis, stond aan een tafeltje met een glimlach die met de minuut groter werd. Bier kwam en bier ging. De regen hield er mee op. De Markt stroomde vol. Nog meer bier, nog meer mensen, nog meer leven om over na te denken en te praten. En in die draaikolk van suizende energie viel een stilte. Ik zag dat mijn lief een stapje uit de groep maakte. Met haar rug tegen een ander groepje liet ze de drukte even van zich af vallen. Ze glimlachte naar me, een volle glimlach waar ze geen moeite voor moest doen. Er zat zoveel in die glimlach. In de mijne. Zoveel gebeurd. En in die vijf seconden waarin we elkaars blik vast hielden, in die vijf seconden zette het bandje daar verderop op het podium haar tot dan nagenoeg akoestische nummer in een nieuwe versnelling. Gitaren en drums. We keken allebei om. Onze ogen verwijdden. Een geluidloze ‘wow’ van haar lippen. Die energie. De onze. De zanger had nog bij mijn broertje in de klas gezeten. Dat neem ik dan toch niet serieus, ofzo, hoeveel prijzen ze ook winnen. Jongens uit de streek, weetjewel, wat kan het zijn? Jezus man, wat zegt dat over mij, de cynicus is blijkbaar nooit ver weg. Maar ik wil onbevangen zijn, geloven, in mensen, in mezelf. Een dag later heb ik het album gekocht. En nu luister ik naar ze. Ik ben geen kenner. Mijn vriendin ook niet. Misschien was het dat moment. Stilte, storm, loutering. Maar oh, hoe het werd omlijst door Now is the time, van the Self Employed. Gewoon jongens uit de streek.