In stijl

Het is drie uur en ik pak mijn autosleutels van de keukentafel. ‘Ga je zó?’ vraagt Anne, met een blik op mijn trainingsbroek en wijde trui. ‘Nee,’ zeg ik. ‘Ik kleed me altijd in de auto nog even om.’ Anne rolt met haar ogen. ‘Dit kan écht niet, Ralphie.’ Ik kijk naar haar moeder. ‘Hij gaat naar de Gamma,’ zegt Maureen. ‘Waarschijnlijk is hij de best geklede man daar.’ Ik knik dankbaar. Anne proest. ‘En die schóentjes er onder. Ongelooflijk.’ Ik haal mijn schouders op en loop naar mijn auto. De minuten er na kijk ik om me heen en vraag me af wat er mis zou kunnen zijn met mijn schoenen. Ik kom er niet uit.

Het is kwart over zes en we staan in de rij bij de overvolle Chinees. ‘Kijk dan,’ fluistert Anne in haar hand. Ik kijk naar links. Daar staat een man met crocs aan. Paarse crocs. Hij heeft ook twee gouden oorbelletjes in. Ik wist niet dat die twee werelden samen gingen. ‘Ja, die ook,’ fluistert Anne. ‘Maar die bedoel ik niet. Meer naar rechts. Kijk dan!’ Ik kijk naar rechts. Daar staat een man in een grijze pyjamabroek. De pijpen zijn te kort en de billen uitgezakt en frommelig. Ik glimlach en bewonder de man om zijn schijt aan de wereld. ‘Ja, die ook,’ fluistert Anne. ‘Maar die bedoel ik ook niet. Meer naar links. Kijk dan.’ Ze knikt nadrukkelijk naar de vrouw voor ons in de rij. ‘Ah,’ zeg ik. De vrouw heeft een piercing in haar nek. En een hoogblond poedelpermanentje tot net daar boven. Haar man bestelt een afhaalmenu en een biertje. Dat drinkt hij in twee teugen leeg. ‘Dat zijn van die mensen die naar een camping gaan,’ sist Anne. ‘Jij gaat ook naar de camping,’ zeg ik. ‘En je hebt een legging aan.’ Anne rolt met haar ogen. ‘Dat is ánders,’ zegt ze. ‘Hm,’ mompel ik. De minuten er na kijk ik om me heen en vraag ik me af hoe dat anders zou kunnen zijn. Ik kom er niet uit.

Het is vijf voor acht en we zitten voor de TV. 24 begint bijna, maar eerst komt er nog een restje Next Top Model voorbij. In de jury zit een brede neger met vrouwenkleding aan. Hij praat verwijfd en ik zie hem gebaartjes maken en met zijn tong klakken op een manier die ik niet kan thuisbrengen. ‘Wat een aansteller,’ zeg ik. Anne rolt met haar ogen en verslikt zich in haar drankje. ‘Dat is Miss J.’ roept ze uit. Iets in haar intonatie zegt me dat mijn weerstand daarmee weg zou moeten zijn. ‘Ja. Én?’ zeg ik. Anne rolt met haar ogen. ‘Die heeft een eigen stíjl!’ zegt ze. De minuten daarna kijk ik om me heen en denk ik na over irritante, bestudeerde maniertjes en hoe die een stijl kunnen vertegenwoordigen waar veertienjarigen voor zouden kunnen vallen. Ik kom er niet uit.