Iets belangrijks

Het was half zeven en nog licht toen ik door een stille straat naar het stemlokaal fietste. Ik fietste rechtop. Fier bijna, want ik voel me altijd weer een beetje bijzonder als ik mag stemmen. Dat heeft te maken met mijn vader. Als die vroeger zei, kom Ria, dan gaan we stemmen, en ze liepen gearmd naar het biljartlokaal op de hoek van de straat, het biljartlokaal dat op ons kinderen een magische aantrekkingskracht had, hoe vaak hadden we niet uit de bosjes door de vitrages staan loeren, ja, dan keek ik ze na, in de wetenschap dat ze iets belangrijks gingen doen. Ik heb dat ook bij begrafenissen en avondvergaderingen. Oeh, als mijn vader ’s avonds zijn jas pakte en zei: ik ga vergaderen. Heilig ontzag, want wist ik veel wat dat was, vergaderen. Iets belangrijks voor belangrijke mannen.

Net als stemmen. Onderweg wezen witte borden mij de weg naar de ingang van de school. In het grauwe fietsenhok stond één fiets. Er was een metalen mandje aan het stuur bevestigd. Ik liep de school in en maar uit één lokaal scheen licht. Mijn voetstappen klonken hol. In het stemlokaal zaten drie dames van ruim in de vijftig achter een tafel. Ik leverde mijn kaart en rijbewijs in en kreeg een ouderwets grauw vel papier. In het open hokje lag een rood potlood aan een ketting. Ook de stembus was oud. Het voelde allemaal oud en heel belangrijk.

Na een halve minuut stond ik buiten. Daar was ik weer alleen. De fiets met het mandje stond er nog. De lantaarnpalen schoten aan.