Half negen

Er was een tijd dat ik me niet druk maakte over schooltijden. Een mooie tijd was dat. Het was de tijd tussen mijn eigen school slash uva-tijd en de eerste dag dat Lotte mocht aantreden. Elf jaren zonder zeis. Al moet ik zeggen dat de zeis als student al minder scherp was. Nu is half negen weer een ijzeren grens in mijn bestaan. Het frustrerende is dat Lotte zich nog niet zo druk maakt om schooltijden. Sophie al helemaal niet. Sophie maakt zich sowieso liever niet druk, behalve als ze haar zin niet krijgt. Dan maakt ze zich buitengewoon druk. En dat is een understatement.

Om Lotte’s schooltijd maak ik me dus in mijn eentje druk. Half negen! Of liever, tien over acht, de tijd dat we op de fiets of in de auto moeten zitten.

Acht uur dus eigenlijk, het moment dat ik die twee TV verslaafden van de bank moet zien te schrapen, ze in hun schoenen en jas moet zien te hijsen, Sophie onder tafel vandaan moet plukken, Sophie vermanend moet toespreken dat het nu echt leuk is geweest en haar nogmaals onder de tafel vandaan moet plukken, Lotte weer haar jas uit moet doen omdat ze toch nog moet plassen, Sophie moet zien te kalmeren omdat die niet tegen vermanend kan, de schoenen van Sophie moet zoeken omdat ze die driftig door de gang heeft gesmeten toen ik even niet keek, moet besluiten of het erg is dat er een beetje plas op Lotte’s jurk zit, een tegenstribbelende Sophie in haar jas moet helpen, waarna de schoenen pas echt een uitdaging zijn, haar buiten op de stoep moet zetten, de deur achter me moet sluiten zonder haar vingers, arm of hoofd er tussen te krijgen, Lotte een compliment moet geven omdat ze zelf in de auto is gaan zitten, Sophie moet zeggen dat de bejaarde buren slapen en dat ze dus iets zachter moet schreeuwen en huilen, Sophie een hand moet geven, waarna ze ineens een bloemetje ziet, of een sneeuwbal, waarna ze hard lachend naar de auto rent en blij vraagt: we hebben goed meegewerkt he?

Kwart voor acht dus eigenlijk. Het moment waarop twee slaperige pyjamameisjes moeten worden omgeturnd in strakgecoiffuurde fashionista’s. Door een vader die, en ik quote, “Echt heel slecht is in haren kammen” (Lotte). Een vader die, en ik quote, “Veel te dikke vingertjes heeft voor de elastiekjes” (Sophie). Door een vader die, en ik quote, “niks snapt van maillots en leggings en panty’s en kleuren en eigenlijk alle kleren en wat er eerst aan moet en wat daaronder of er juist overheen” (Ik).

Half acht dus eigenlijk. Het moment dat ik Lotte voor de dertigste keer vraag wat ze op haar brood voor school wil, waarop ik Sophie voor de dertigste keer vraag om eindelijk een hap van haar brood te nemen, en haar uitleg dat het beter is om niet ondersteboven op de bank te liggen als ze iets drinkt.

Zeven uur dus eigenlijk, het moment dat ik zelf op moet staan, om snel even te douchen, Sophie moet kalmeren, omdat die ook wil douchen, maar dat heeft ze gisteravond al gedaan, waarna ik haar optil en naakt en nat naar beneden loop, waar ik haar met een broodje en een glas drinken voor sesamstraat zet. Waarna ik boven het licht in Lotte’s kamer maar alvast aan doe, omdat Lotte net zo makkelijk haar bed uit komt als een puber na een schuurfeest.

Half zeven dus eigenlijk, het moment dat mijn wekker voor het eerst gaat, waarna ik snooze en snooze en snooze. En denk aan half negen.