De film ging over een lief klein schildpadje dat op avontuur ging over de wereldzeeën. Dat leek me nou prima vermaak voor twee meisjes van 3 en 5. De meisjes van 3 en 5 vonden dat ook. Ik had ze dan ook een grote fles appelsap gegeven. Bij de deur kreeg ik drie brillen in mijn handen gestopt. Lotte en Sophie keken er met grote belangstelling naar. Ik ook. “Het is een 3D voorstelling, meneer,” zei het vriendelijke meisje bij de deur. En ze keek er bij alsof er niets aan de hand was. Ik keek van het meisje, naar de brillen, naar mijn meisjes. “We hebben ze maar in één maat,” zei het vriendelijke meisje, dat gedachten kan lezen.

Toen de film begon, was Sophie haar bril zat. Ze legde ‘m op mijn schoot. Ik zag hoe ze ingespannen naar het scherm tuurde. Ik zette zelf mijn bril ook af. Het beeld vertroebelde. 3D is alleen te volgen met bril. Dat wist ik niet. Ik zette Sophie haar bril weer op. Sophie gaf ‘m meteen weer terug. Ik zette ‘m weer op. Sophie legde ‘m weer terug. Enzovoorts. “Maar zo zie je het niet, schatje.” “Welles!” Ja, breng daar maar eens iets tegenin. Dus er zat maar één ding op. De rest van de film zat ik met Sophie op schoot, en hield ik de pootjes van haar bril op haar achterhoofd vast. Dat koste me bijna mijn voortanden toen er een haai de zaal in kwam zwemmen. “Die zwom naar MIJ toe, papa, precies naar mij,” zei ze opgewonden. “En naar mij!” riep Lotte.

Buiten scheen de zon. Lotte zei dat de film wel heel spannend was. Sophie vond dat ook. “Maar niet eng,” zei Lotte. Ik vroeg of ze er misschien over gingen dromen. “Misschien wel,” zei Sophie. “Ik niet,” zei Lotte. Blij reden we terug naar Sint Maartenszee. Op de camping kochten we een ijsje en zongen we een lied. De slechtweerkampeerders speelden nog steeds yahtzee. Ze hadden hun laarzen uit gedaan.

Dus ik ging naar Lowlands, mensen. Ik weet het, ik weet het. Ik lachte er altijd om. Lowlandslosers, dat waren het. Maar wie zegt dat een mensch altijd consequent moet zijn, heeft een heel ehh, rechtlijnig leven. Dus ik ging naar Lowlands. Met Maux en Do.

Ho, stop. Even terug. Naar een tijd dat meisjes hun haar nog mochten touperen en Kurt Cobain nog leefde. Toen Guns ’n Roses nog een te gek nieuw bandje was, en Ron Brandsteder de it-man. Ja, toen. Ik neem u mee naar de egidiusstraat in Amsterdam. Drie hoog. Een vloerbedekking die betere tijden had gekend. Twee jongemannen die hun rugzak volpropten met van alles, maar vooral een tentje dat niet meer was dan een iets te wijde regenjas, en een slaapzak die Toetanchamon te claustrofobisch zou vinden. Want ze gingen naar een liedjesgebeuren in de polder, vlak bij hun plaats van herkomst. Dat was Lelystad. Ja, het klopt, ik had twee huisgenoten gevonden met een achtergrond waarom nóg harder te lachen viel dan de mijne. Ze gingen naar Lowlands. En volgens mij regende het. Ik dacht aan modder en vieze mannen met baarden. Ik dacht aan obscure bandjes en vooral dacht ik: Niet. Voor. Mij. Dat had ik vaak in die tijd. Dat ik dacht: niet voor mij. Niet omdat ik me afzette ofzo. Juist niet. Ik was wat avers voor nieuwe mensen en nieuwe dingen. Ongemakkelijk, dat was ik.

Dus ze gingen, de heren. En ze kwamen weer terug, met baardjes van drie dagen, schorre stemmen en verschillende ziekteverschijnselen die met opkruipend vocht en ledematen te maken hadden. Vliegen cirkelden om hun rugzakken, en de lucht die uit die zakken kwam toen ze open gingen, daar kon je in december nóg soep van koken. Maar vooral kwamen ze terug met een roes. En een polsbandje. Geloof ik. Waren er toen al polsbandjes? Iemand?

Toen kwam Britpop. En al die bandjes die ik niet uit elkaar kon houden maar Bas wel want Bas ging elke dag naar de CD verhuur en bracht meer tijd door met zijn hoofd in Oor dan ik op het voetbalveld, en dat was een prestatie in die tijd, en Sander’s cassettebandjesverzameling nam mythische proporties aan. En. Elk. Jaar. Weer. Lowlands. Elk jaar weer werd mijn hoon groter. Elk jaar bleef ik na afloop langer uit hun buurt, om maar geen getuige te zijn van dat afgrijselijke nagenieten.

Ze bleven gaan. Jaar op jaar op jaar op jaar. Tot het genoeg was. Lowlands werd te groot. Te commercieel. Ze gingen niet meer. De interesse raakte weg. Maar niet dat ik er vanaf was. Oh nee. Collega’s ontdekten Lowlands. Zaten op de dinsdag na dat ene weekeinde onverstaanbaar hees te praten tijdens bestuurlijke vergaderingen, met hun polsbandjes zo opzichtig mogelijk in beeld. Nog weken werd er nagepraat. En het volgende jaar werd er weer weken voorpret beleefd. Het kwam zover dat de napret van het ene jaar en de voorpret voor het jaar er op elkaar begonnen te overlappen. Zum kotzen, werkelijk.

En ja. Toen was er Maux. Mijn meisje. Ik noem haar alleen Maux als ik over haar schrijf hoor, dat is promotietechnisch wel handig, vanwege haar websitenaam, herkenbaarheid, en eh, nouja, daarom gewoon. Maar dus niet dat je denkt dat ik in het echt. En zo. Nee. In het echt laat ik de X gewoon keurig weg. Haakjes sluiten.

Maar Maux dus, die bracht het voor- en nagenieten naar een heel nieuw niveau. Zweefden de lowlands-losers die ik kende zo ongeveer tussen de 15 en 50 centimeter boven de grond, Maux kreeg telefoontjes uit de verkeerstoren van Schiphol, want ze hinderde de landingspogingen op de polderbaan. Dus. Of ik mee ging. En dat was geen vraag.

Do wat nerveus, natuurlijk. Want Do zag het al gebeuren, drie dagen op pad met een kibbelend/klef stelletje, brrr, er hebben er zich voor minder aan een tentharing geregen. Maar ze was niet zo moeilijk: nadat we een gedeponeerde notariële akte van sociaal gedrag hadden ondertekend, met ons eigen bloed, vond Do het wel okee. Tenminste. Nouja, die zuinige blikken zal ik me wel verbeeld hebben.

Dus ja. Ik ging. En daar liepen we. Do met een slaapzak en een pakje sigaretten, Maux met haar mobiel en een goed humeur, en ik met een steekwagentje van lood, met daarop een tent, twee matjes, kleding voor twee dames voor drie dagen, make-up voor twee dames voor drie dagen, twee kussens, een dekbed, mijn eigen kleding, kaarsjes, zaklampen, een stapel bakstenen die Do “altijd meeneemt als ze iets leuks gaat doen” en een goed humeur. Ik voelde me Charlie. Van de Angels.

En het werkte. Lowlands en ik, een prima stel. Dus hier mijn Lowlands. In vijf foto’s. (En een filmpje.) Want al het goede komt in vijven. (En een filmpje.)

Maar ik weet het dus echt niet. Want ik weet heel veel dingen niet. Daar kom je achter he, als je co-ouder bent. Als je twee meisjes van drie en vijf in de zomervakantie drie weken geheel tot je beschikking hebt. Of zij jou, eigenlijk, laten we eerlijk zijn. Dan kom je er achter. Dat je het allemaal niet weet.

Nu weet ik heel veel dingen niet zo precies. En daar peins ik dan onder het genoegen van een flesje bier over. Ik zou bijvoorbeeld niet weten welke bandjes ik moet gaan zien, dit weekeinde op Lowlands. Ik zou niet weten welke kleur broek bij welk shirt kan. En ik zou niet weten waarom ik überhaupt nog naar Ajax kijk zo lang ze Vurnon Anita blijven opstellen. Stuk voor stuk rampjes op zakformaat, vragen waar de gemiddelde man zich weken, zo niet decennia mee kan bezig houden. Maar ik heb daar geen tijd meer voor. Ik loop rond met de vraag der vragen: hoe bereid ik mijn dochters voor op een onbezorgde, ja, succesvolle toekomst waarin ze dood en doodgelukkig onder een boom kunnen zitten, met geld in overvloed en eindeloze hoeveelheden liefde voor hun oh zo bewonderde papa.

Dus dan komt Sophie, voor de honderdste keer die dag, gillend naar beneden. “Lotte doet dit en dahaaat!” En dan zie ik bijvoorbeeld Lotte’s nagels inderdaad in haar arm staan. Nu is dat een wat radicaal voorbeeld. Zo is mijn Lotte dus niet. Nouja. Meestal niet. Meestal zingt en danst en huppelt ze en helpt ze oude vrouwtjes bij het oversteken (wat ik haar dus weer aan het afleren ben, want zelf heeft ze het linksrechtslinks ook niet compleet onder de knie) en haar zusje bij het tekenen of tillen van zware voorwerpen. En soms pakt ze iets af. Of geeft ze een duwtje. Meestal als ik niet kijk. Logisch. Zou ik ook doen. Slim kind ook, Lotte, had ik dat al gezegd? Of ze ook minputjes heeft, wilt u weten. Nouja. K3 dus he. En die Draagbare Karaoke-CD-speler.

Dus wat doe je als de jongste niet mag klikken en de oudste niet mag knijpen? Nouja, niks dus. Wie het weet mag het zeggen. De laatste keer heb ik het zo geprobeerd:

“Mag jij klikken, Sophie?”

Waarop Sophie zich ter aarde stortte en zei dat ze niet klikte, maar dat ze gewoon zei wat er gebeurd was. Had ik al gezegd dat ook Sophie best slim is?

De bijeenkomst begon met een voorstelrondje. Voorstelrondjes horen er bij. Er hoeft maar één nieuw gezicht aan tafel te zitten, of we doen een voorstelrondje. Ik zei dat ik Ralph was en bij het OGA werk. Iedereen knikte. De rest zei ook zijn naam. Ik keek de groep rond en constateerde dat strategen mensen zijn die hun blouse een knoopje te ver open hebben.

Na het voorstelrondje moest iedereen zijn plasje doen. De grote ‘waarom zitten we hier bij elkaar en wie bepaalt de richting’ rondgang. Toen de plasjes waren gedaan, konden we beginnen. Het probleem met mensen die vinden dat ze breed kunnen denken, is dat ze dat ook doen. Breed denken. Dat overlegt wat lastig. Dus er werd breed gedacht, er werd geconstateerd dat het nu wel heel erg breed werd, waarna iemand zei dat deze kwestie daar ook om vroeg, waarop iedereen knikte, en er uiteindelijk iemand zei dat we tóch moesten proberen concreet te worden. Dat was iedereen met hem eens. En dat was prettig.

Het moest minstens drie uur duren, want de bijeenkomst was aangekondigd als een brainstorm. Dus na drie uur en drie minuten werd een streep getrokken. De strateeg die de groep bij elkaar had geroepen, vroeg of het goed was als hij alles samenvatte. Dat vond iedereen goed. De samenvatting duurde tien minuten en mijn bewondering voor ons, strategen, steeg met iedere zin die hij uitsprak. Ik hoorde een breed, strategisch, maar ook heel concreet verhaal.

Hadden we dat echt zo besproken? Ja, dat hadden we echt zo besproken. Zullen we het zo doen, vroeg de spreker? Er werd geknikt. Papieren werden in tassen gestopt, handen geschud. Koffiebekertjes werden in elkaar gestapeld en weg gegooid. In stilte gingen wij uiteen. Tevreden.

Toen ik beneden uit de lift stapte, deed ik één extra knoopje van mijn polo open.

“We read to many damn books,” zegt de jonge man als zijn verhaal verteld is. Hij huilt. Zij huilt ook. Ze gaan slapen. John Travolta kijkt naar ze, vanuit het donker.

Je kunt je voorstellen dat een boek daar over gaat. Maar goed. Een boek heeft niet zoveel nodig. Goede zinnen. Een stem. Een goede schrijver.

Voice over: “Winter never feels truly at home in New Orleans.”

Dat bedoel ik dus.

Soms probeer ik ook wat te schrijven. En dan zeg ik tegen mezelf: een boek heeft niet zoveel nodig. Goede zinnen. En dan probeer ik goede zinnen te schrijven. Dat is fijn en frustrerend. De meeste dingen die voldoening geven zijn vooral frustrerend. Neem kinderen. Niets confronterender dan de spiegel die zij voor je omhoog houden. Niets frustrerender dan de continue controntatie met je onvermogen. Maar ik dwaal af.  Zinnen schrijven. Goede zinnen schrijven. Woord voor woord.

Maar eerst film kijken. John is ziek. Best zielig.

In dagblad De Pers staat met grote letters op de voorpagina: Huldigen is verwerken. Misschien is het dat. Dat er iets te verwerken is. Collega S. zei dat hij steeds wel even aan het verlies moet denken. Daar heb ik zelf niet zo veel last van. Ik heb mijn ego niet opgeblazen toen oranje won, en voel het nu ze hebben verloren dus ook niet leeglopen.

Dus. Zal ik gaan?

Andere collega’s vragen zich ondertussen verontrust af of de huldiging geen treurige vertoning wordt. Her en der een plukje mensen dat keurig klapt. De huldiging van een lokaal voetbalteam na een kampioenschap in de vierde klasse. Ze huren zelf een bierfiets en doen net of de winkelende mensen die over hun schouder naar ze kijken voor hen zijn gekomen.

Collega H. denkt dat het rustig zal blijven. Ik zeg dat er bij de Gay Pride toch ook een miljoen mensen komen opdagen, en dat is net als vandaag om te kijken naar een stelletje homo’s in een bootje. Collega H schudt haar hoofd. Ze heeft op weg naar kantoor pas één groepje jongens in oranje shirtjes gezien.

Zal het goed komen?

Ik weet niet in hoeverre massa’s zich laten opwekken. Mensen laten zich niet sturen, maar willen wel graag ergens bij horen. Bij iets dat groter is dan zij zelf, dat de massa zelfs overstijgt. Ja, daarvoor staan ze op, lopen ze samen één kant op. Ik vraag me af of een tweede plek zo iets groots is. Of was die samenloop er zolang er eventuele grootse, landoverstijgende vreugde in het verschiet lag. En is de massa na de finale weer ontploft tot al die particuliere eenheden, met elk hun eigen richting?

En is die richting dan naar een plekje aan de grachten? Ook voor mij?

Die mensen hebben mij niet begrepen.

Ik kijk elke avond naar VI oranje. Gisteravond zei René van der Gijp dat hij het best leuk zou vinden als Nederland het WK won, maar dat hij het ook goed zou vinden als Spanje in de finale te sterk zou zijn. Hij was voor Oranje omdat hij dat wel leuk vond voor de mensen die bier drinken. Hebben ze een feestje.

Ik knikte.

Natuurlijk, ik stond ook te schreeuwen voor de TV toen Sneijder 2-1 maakte. Mijn dochters keken samen met hun nichtjes een beetje geschrokken naar die verzameling volwassenen die uit hun stoel waren gesprongen. Toen iedereen weer was gaan zitten, vroeg Lotte: papa, waarom deden jullie dat?

Omdat we blij waren, zei ik. Ik had beter kunnen zeggen: we lieten ons meeslepen, Lotte, en weinig in dit leven is mooier dan de zaken die ons zonder roesmiddelen meevoeren op de golven van hun eigen kadans, zaken waarin we ons vreugdevol verliezen. Ja. Zo’n wedstrijd was het. Een wedstrijd waardoor je je laat meeslepen.

Tegelijkertijd: eigenlijk was ’t allemaal niet zo best.

Dus als Van der Gijp zegt dat Spanje of Duitsland verdient om het WK te winnen, dan knik ik. Twee ploegen die vol op de aanval spelen. Die spelen om te winnen, zonder strak keurslijf, die proberen de tegenstander bij de strot te grijpen en net zo lang te knijpen tot hij opgeeft. Muhamed Ali: fly like a butterfly, Sting like a bee. Dat is macht.

Nederland? Nederland is als Rocky Balboa. Uit die vreselijke films. Die bokser die zich altijd finaal tot pulp laat slaan, omdat hij verdedigend niet zo sterk is, de bokser die pas als hij het echt niet meer weet, als hij geslagen, bebloed en zeven tanden armer in de touwen hangt, één klap in huis heeft. Een klap die de tegenstander niet ziet aankomen. Met die klap wint Rocky. Natuurlijk, het is een harde klap, een mooie klap, je zou het een wapen kunnen noemen. Een wonder misschien.

Ja. Het gevecht was meeslepend. Maar toch, het was maar één klap. Uit geslagen positie. En mijn wonder gaat over schoonheid. Over macht. Over een spartelende tegenstander. En het geeft niet dat Nederland ons dat wonder niet gaat brengen. Laat ze ons maar de wereldtitel brengen. Ik zal brullen voor de TV. Lotte zal verbaasd kijken, en ik zal zeggen: ze hebben gewonnen, Lotte, ze hebben gewonnen, totaal tegen de verhouding in.

En ze zal glimlachen, mijn wonder.