Even stil zijn

Ik zit in de stiltecoupé en vraag me af wat dat is, stilte. Wat ik al weet is dit: stilte is geen feit, het is een afspraak. De afgedwongen stilte in de universiteitsbibliotheek, waar een stoel die wordt verschoven de concentratie breekt, is anders dan de stilte in een natuurgebied, waar het getsjilp van een ver vogeltje die stilte juist omlijst. Dus. Er zullen regels zijn. Regels over de geluiden die verboden zijn in de stiltecoupé. Staat het geritsel van de kunstbijlage van de Volkskrant die de man schuin tegenover me leest op die lijst? Of past dat juist heel goed bij de plechtstatigheid van de stiltecoupé? Ja. Ik kom er achter dat ik stilte in de trein wel plechtig vind. Is de Volkskrant plechtig? Of moet je dan bij NRC zijn? Het is wel de kunstbijlage. Voordeel van de twijfel dan maar. Dat krijgt de jongen een bankje verderop niet, met zijn gekraak met een zak paprikachips. Paprikachips zijn niet plechtig.
Er zijn geluiden in deze coupé waar ik me alleen maar aan erger omdat er met grote letters STILTE op de ramen staat. Dat gemompel van die twee Turkse mannen bijvoorbeeld. Ik heb daar last van. Niet omdat ik er last van heb, maar omdat we in een stiltecoupé zitten. Die man en vrouw met die koffers die zojuist zijn ingestapt en niet doorhebben dat ze in een stiltecoupé zitten. Hun gesprek komt nauwelijks boven het geluid van de airco uit. Maar. Ik heb daar last van. Niet omdat ik er last van heb. Maar omdat ze zich niet aan de regels houden. De regels van de stiltecoupé. En pas als ik de neiging voel er iets van te zeggen, merk ik wat er van mij geworden is.