ralphp.nl

Elf

Sophie is vandaag elf jaar geworden. Ze vierde het zaterdag al in Uitgeest, bij haar moeder. We vieren het ook nog hier in Haarlem, maar dat duurt nog even.

Vanochtend vroeg stuurde ze me een berichtje. Het ging niet over haar verjaardag, het was iets praktisch: ik hoefde haar niet bij school op te halen, maar thuis bij mama, omdat  ze op de fiets naar school ging. Ik feliciteerde haar, kreeg veel hartjes terug en bedacht pas later dat ik haar natuurlijk had moeten bellen, en daarna dacht ik aan hoe de middag zou gaan. Ik haal ze op en dan zijn we om vier uur thuis, om vijf uur moeten we eten omdat Lotte een atletiektraining heeft in Beverwijk, waar ik haar om zes uur naar toe moet brengen en om acht uur weer moet ophalen. Een middag als alle maandagmiddagen, druk voor mij, voor Lotte, loom en relaxed voor Sophie, daar houdt ze van.

Maar vandaag is ze jarig en de zon schijnt en ze wordt maar een keer echt elf dus er knaagt iets bij me. Ik weet niet hoe ik het goed doe. Of verkeerd, ik ben nooit goed geworden in dit soort dingen. Ik voel dat het zo’n dag is waarop ik moet uitkijken om niet te geloven dat ik tekort schiet in mijn vaderschap. Het wordt vast een prima middag, zeg ik tegen mezelf, alleen hebben ze hier alleen elkaar en mij. Dat is genoeg, natuurlijk, het is genoeg om bij elkaar te zijn.

Vorige week moest ze huilen, ze wist niet waarom en weerde me af, het is er gewoon, zei ze, dat ik verdrietig ben. Ik zat op de rand van haar bed en wachtte rustig af. Na een tijdje zei ze: ik zie jou heel weinig. Weer huilen. En ik ging bij haar liggen en wist precies wat ik moest doen. Bij haar zijn en haar tegen me aan trekken en zeggen dat het goed is.

En nu. Nu hang ik slingers op. En ik haal taart en ik ruim een beetje op. Een taart, een stoel met slingers. Een kus, Ik weet niet goed hoe ik dit goed moet doen, en tegelijk weet ik het precies.

About the author

Comments are closed.