Mensen vroegen mij of ik al spijt had van mijn voorbeschouwing op Brazilië-Nederland. Want oh, oh, dit was toch wel andere koek. Het was een wonder geweest. Het wonder waar ik naar verlangde, maar dat niet zou komen.
Die mensen hebben mij niet begrepen.
Ik kijk elke avond naar VI oranje. Gisteravond zei René van der Gijp dat hij het best leuk zou vinden als Nederland het WK won, maar dat hij het ook goed zou vinden als Spanje in de finale te sterk zou zijn. Hij was voor Oranje omdat hij dat wel leuk vond voor de mensen die bier drinken. Hebben ze een feestje.
Ik knikte.
Natuurlijk, ik stond ook te schreeuwen voor de TV toen Sneijder 2-1 maakte. Mijn dochters keken samen met hun nichtjes een beetje geschrokken naar die verzameling volwassenen die uit hun stoel waren gesprongen. Toen iedereen weer was gaan zitten, vroeg Lotte: papa, waarom deden jullie dat?
Omdat we blij waren, zei ik. Ik had beter kunnen zeggen: we lieten ons meeslepen, Lotte, en weinig in dit leven is mooier dan de zaken die ons zonder roesmiddelen meevoeren op de golven van hun eigen kadans, zaken waarin we ons vreugdevol verliezen. Ja. Zo’n wedstrijd was het. Een wedstrijd waardoor je je laat meeslepen.
Tegelijkertijd: eigenlijk was ’t allemaal niet zo best.
Dus als Van der Gijp zegt dat Spanje of Duitsland verdient om het WK te winnen, dan knik ik. Twee ploegen die vol op de aanval spelen. Die spelen om te winnen, zonder strak keurslijf, die proberen de tegenstander bij de strot te grijpen en net zo lang te knijpen tot hij opgeeft. Muhamed Ali: fly like a butterfly, Sting like a bee. Dat is macht.
Nederland? Nederland is als Rocky Balboa. Uit die vreselijke films. Die bokser die zich altijd finaal tot pulp laat slaan, omdat hij verdedigend niet zo sterk is, de bokser die pas als hij het echt niet meer weet, als hij geslagen, bebloed en zeven tanden armer in de touwen hangt, Ă©Ă©n klap in huis heeft. Een klap die de tegenstander niet ziet aankomen. Met die klap wint Rocky. Natuurlijk, het is een harde klap, een mooie klap, je zou het een wapen kunnen noemen. Een wonder misschien.
Ja. Het gevecht was meeslepend. Maar toch, het was maar Ă©Ă©n klap. Uit geslagen positie. En mijn wonder gaat over schoonheid. Over macht. Over een spartelende tegenstander. En het geeft niet dat Nederland ons dat wonder niet gaat brengen. Laat ze ons maar de wereldtitel brengen. Ik zal brullen voor de TV. Lotte zal verbaasd kijken, en ik zal zeggen: ze hebben gewonnen, Lotte, ze hebben gewonnen, totaal tegen de verhouding in.
En ze zal glimlachen, mijn wonder.
Rose
1 jaar geleden
In ’88 was ik een soort Lotte. En nu bijt ik zelf mijn nagels kapot van spanning vanwege aankomende zondag…
Marnix
1 jaar geleden
Ik snap je, en tegelijkertijd vraag ik me af of het niet net zo mooi, misschien wel mooier, is om te moeten knokken en belangrijker dat ook op te kunnen brengen. Het niet in huis hebben om je tegenstander suf te dollen, maar gewoon op wilskracht en mentaliteit een wedstrijd te winnen. Inderdaad zoals Rocky… of als we in voetballand moeten blijven, Kuijt. Een voetballer die vaak belachelijk wordt gemaakt, maar waar een grote trots uit spreekt. Een jongen die niet de grootste voetballer is, maar er wel altijd staat, overal. Ik heb liever zo’n voetballer, dan een overgetalendeerde speler waarbij het allemaal even niet lukt, maar dan ook geen stapje extra lijkt te kunnen doen omdat ze het voornamelijk moeten hebben van hun talent. En dat geldt ook voor het gewone, echte, leven (voetbal is niet als oorlog, maar als het leven
)… Waar spreekt meer uit? Iemand die met zijn natuurlijke superioriteit een ander laat spartelen of iemand die, ondanks zijn gebrekkigheden, toch tot het gaatje knokt en vecht voor wat hij/zij waard is?
Ralph
1 jaar geleden
@ Marnix. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar al met al vind ik het toch net een stukje mooier om Spanje in goeden doen te zien. Het romantisch omsingelen. En dan prijs ik me voor zondag gelukkig dat een team dat zo goed speelt, een kopbal van een beperkte verdediger, nogwel uit een hoekschop, nodig heeft om te scoren. Dat geeft nog wat moed, want hoe dan ook, mijn vuvuzela blaast voor de werkers van Oranje. Olé!
Marnix
1 jaar geleden
Of je hebt niet hard genoeg geblazen of wat Oranje waard was (want ze hebben wel geknokt) als team was helaas niet genoeg… Ik ken je verder niet, maar ik geef je het voordeel van de twijfel en zeg dat we iets tekort kwamen tegen Spanje