Op een kwade avond in januari, nu ruim drie jaar geleden, gooide Marjon een papiertje naar me toe. Het was een glimmend foldertje. Negen maandenbeurs in de Rai, stond er op. Zaterdag de 23e.
Ik huiverde: “Hoe kom je dáár nou weer aan?”
“Van de juf van de zwangerschapsgym.”
“Jezus, wat een heks is dat toch,” zei ik. Dat vond Marjon bijzonder geestig van me, maar zo had ik het niet bedoeld.
“Ik meen het wel een beetje,” zei ik, tot nog grotere hilariteit.
“Dat weet ik, maar toch gaan we.”
Zucht.
Natuurlijk, zwanger ben je na de tweede feministische golf samen, maar dĂt moest wel met de hormonen van mijn eens zo moderne sex en de city vrouw te maken hebben. Waar zeven maanden zwangerschap al niet goed voor zijn.
Dat zei ik dus. Van dat sex en de city en modern enzo, maar twee weken later liep ik natuurlijk net zo hard met honderd tasjes om mijn pols in de RAI. Daar trok een jodocus met een snor mijn aandacht.
“Groene bal!” riep hij zo hard mogelijk vanaf zijn platformpje. Telkens weer: “Groene bal!” Of gele bal, want dat kon ook, dat je een gele bal uit de bak trok. Of een rode. Maar bij een groene bal riep hij net iets harder. En net iets vrolijker.
Marjon trok een groene bal.
De snor greep haar bij de pols en stak haar arm omhoog. “Mevrouw heeft een GROENE BAL!” riep hij in zijn microfoon. Triomfantelijk keek hij daarna om zich heen, maar hij was vergeten dat hij het charisma had van een bananenschil. Alleen Marjon keek. Dodelijk. “Blijf van me af, slijmbal,” zei haar blik. Ik glimlachte.
Snel gaf Jan Joker Marjon haar prijs. We stommelden verder.
“Zie je wel, je vindt het wel leuk,” zei ze.
“Nou, leuk, leuk…” aarzelde ik.
“Ik zag je wel lachen!”
“Dat was uitlachen, dat is heel anders.”
Maar ze kroop tegen me aan: “Ik ben zó blij dat je niet bent zoals al die andere mannen. Zo ongeïnteresseerd.”
“Hm,” zei ik.
“Dat geeft me een goed gevoel voor de partneravond bij zwangerschapsgym.”
Ik bleef staan en glimlachte. Marjon en haar volhardende hormonen, ze verdienden een standbeeld.
Geplaatst op 19.03.08
0