ralphp.nl

de Dominee

Na afloop van de wedstrijd kwam de laatste man van de tegenpartij onze kleedkamer binnen. Iets te zwaar, niet meer zo wendbaar, een bekend beeld in onze competitie. Hij stond tussen de vuilniszakken waarin wij na afloop onze tenues verzamelen. Kousen, broeken en shirts apart, dat scheelt uitzoeken.
‘Sorry jongens,’ zei hij. ‘Dat ging echt te ver.’
Er landde een bezweet broekje op zijn schoen. Dat was niet kwaad bedoeld.
Onze aanvoerder zei: ‘Het is elke keer hetzelfde met jullie.’
Daar had hij gelijk in. Wiron-uit, het is niet mijn favoriete wedstrijd. Maar misschien hadden we dat tijdens de wedstrijd iets teveel laten merken.

Dezelfde laatste man zei ergens in de tweede helft tegen onze aanvoerder: ‘Weet je wat, jij moet dominee worden.’
Ik glimlachte en herkende de opmerking als een instant-verjaardagklassieker.
Het scoreverloop hielp ook niet. Wij wonnen en het krachtsverschil was groter dan voorheen. Waarschijnlijk dachten ze: ‘vroeger lukte het wél.’
Ik ken dat.
En frustratie moet er uit. Dat weet elke voetballer.
De scheidsrechter zag zich een kwartier voor tijd voor de tweede keer genoodzaakt een van onze tegenstanders naar de kant te sturen. Wij reageerden verontwaardigd op de overtreding die de aanleiding was. De dader zei: ‘Wat moet je nou.’ Hij liep dreigend op onze aanvoerder af. De scheidsrechter had genoeg gezien. Hij floot af.

In de kleedkamer bedankten we hun laatste man: ‘Het is wel goed joh.’
‘Nogmaals sorry,’ zei de laatste man.
Toen hij weg liep, sleepte hij het broekje dat op zijn schoen lag een stukje met zich mee. Het belandde tussen de sokken. Onze aanvoerder bukte zich en gooide ‘t in de juiste zak.
Ik knikte: dat scheelt uitzoeken.

About the author

Comments are closed.