Doe maar dooien

Ligt het aan mij of zijn we nu al weer een beetje wintermoe. Goed. Het is fris, hier en daar wordt nog geschaatst, en af en toe dondert er een mens van zijn (meestal: haar) fiets, maar de echte hype is weer voorbij. We doen weer normaal. Over een Elfstedentocht heeft niemand het nog, er worden meer toertochten afgelast dan er mensen uitglijden en op TV gaat het weer vanouds over de strapatsen van Yolanthe, Gordon en Jan-Peter.

En dan is er nog de kwestie van een plakkaat sneeuw. Die ligt er al zo lang dat we ons er ondertussen geroutineerd overheen verplaatsen. We zien ‘m nog nauwelijks. En toch zijn we er niet blij mee. Het is zoals mijn lieve moeder zei: “het geeft toch troep.”

Dus. Als niemand durft, laat ik dan nu maar de knoop doorhakken. Also: kom die sneeuw nu maar weer ophalen. Prima? Prima. Geregeld. Sneeuwjacht, strooikaartjes, zouttekort: es reicht schon! Dus: doe maar dooien. Flink. Okee? Dan is dat ook weer geregeld.

(Het is allemaal eigenbelang hoor, dat winterbashen. Ik neem aan dat u het begrijpt. Het ijs bracht me namelijk in verlegenheid, niet normaal meer. Vroeger. (Ja, altijd weer dat vroeger.) Maar vroeger dus. Toen hield het ijs nog nauwelijks of ik stond er met mijn drie- a vierjarige voetjes op. Met mijn vader. En mijn moeder. Als de school uit was, was er geen tijd te verliezen. Er moest geschaatst. In een salo-ped. Kom daar nog eens om. Een salo-ped. Ik groeide. Van vierijzers, via blokkies, friesche doorlopers, kunstschaatsen, hockeyschaatsen, naar noren. Het heilige walhalla. De noren. Het jaarlijkse feest was de trip naar Alkmaar, waar ze bij Schot ladingen tweedehands schaatsen verkochten. Kwijlen bij een paar met een bonten voering. Tintelende tenen. Toertochten. Kortom: plezier. Nu ben ik een vader die zich afvraagt of er nog schaatsen te krijgen zijn. Die ziet dat het licht miezert en concludeert dat we beter binnen kunnen blijven. Mijn dochters hebben nog niet op het ijs gestaan. Ja mensen, ook ik draag mijn steentje bij aan de teloorgang van een Hollandsch Cultuurproduct. Dus in godsnaam. Laat de dooi maar intreden.)

(En zo niet: wie heeft er schaatsjes voor twee lieve meisjes. Vierijzertjes. We hebben er zin an.)