Denneboom

Maandagavond reed ik met mijn jongste dochtertje Sophie naar de Gamma. Daar moest ik even snel een kerstboom kopen. Lotte, onze oudste, had weinig interesse in het tripje. “Bij mama blijven,” pruilde ze. Sophie stond al bij de deur. Gelukkig maar, want tere vaderzieltjes zijn zo maar geknakt.

In de auto reed ik door ons donkere dorp. Op sommige schoorstenen glinsterden al enorme vallende sterren. En kerstmannen. En hele arresleeën met zwaaiende Santa en al. Ik zag het aan en dacht me dat mensen met een gebrek aan goede smaak. Vroeger hoefden die alleen in bescherming te worden genomen tegen zichzelf. Nu ook nog tegen de Action.

Bij de Gamma was het uitgestorven. Terwijl Sophie op zoek ging naar de diepste plas om met haar balletschoentjes in te stampen, legde ik aan de verkoper uit dat we een kerstboom wilden die kleine kinderen-proof was.

“Oh, eentje die niet uitvalt, meneer?” En voor ik het wist had hij een boompje door een holle ton getrokken, het resulterende witte pakketje in mijn achterbak gedonderd en was ik dertig euro armer. Dertig euro. Dertig.

Toen ik het dertig euro dure boompje thuis op de aangewezen plek neerzette, knikte mijn vrouw Marjon tevreden: “Ah. Een Nordman.”

Ik keek haar eens aan. Ze lachte niet. Dus dit is 2007, dacht ik. Het jaar waarin ook de kerstboom een merkartikel werd.

Toen dacht ik aan de tijd, en de dingen die voorbij gaan. En ik vroeg me af: is het alleen in mijn herinnering dat het met het kopen van een kerstboom hetzelfde was als knikkeren? Ineens ging iedereen er op uit. Iedereen op die ene vrijdag. Allemaal lopend of op de fiets naar de markt rond de kerk, waar de lokale bloemenman in bodywarmer en werkhandschoenen wolkjes adem liep uit te blazen, en altijd precies de juiste boom uit een grote groene massa wist te trekken. En dan naar huis, waar eenmaal binnen de boom de helft van zijn naalden al kwijt was. En we met papa en mama de ballen erin mochten hangen.

Ik keek nog eens goed naar onze Nordman. Gehaald op een maandagavond. Even snel bij de Gamma. We keken naar de dozen met ballen. Toen naar elkaar.

We glimlachten. “Leuk klusje voor Lotte,” zei Marjon.

“Haar eerste kerstboom,” antwoordde ik.

En Lotte’s oogjes begonnen te glinsteren.

Want gelukkig blijven sommige dingen wel hetzelfde.