De schoonheid van dit al

Sommige mensen geloven. Ze geloven in geluk. In drama. In hun recht daarop. Ze geloven in een mooie wereld. Ze geloven in ellende. Ze geloven in evenwicht en chaos. Deze mensen laten zich niet meevoeren in de stroom, met alle andere mensen mee. Deze mensen zie je in een volle Kalverstraat stil in de lucht staren, naar dat bijzondere vogeltje in de dakgoot boven de Kruidvat. Dit zijn de mensen die de lente ruiken op een sombere dag. Die op een beduimeld grasveld langs een snelweg een bijzonder bloemetje vinden. Ze vinden schoonheid temidden van verval. Niet per ongeluk, maar omdat ze weten dat de kans bestaat. Ze zoeken er naar. Ze rekenen er op. Ze hebben de hoop niet verloren. Zulke mensen worden naïef genoemd. Omdat al het zoeken zo vaak vergeefs is. Maar ze weten dat ze niet naïef zijn. Ze geloven in de schoonheid van dit al. Zo’n mens wil ik zijn.

Gisteren ging ik naar de film met mijn lief. Het was midden in de stad. Het was druk. Het was vies. Ik zag een parkeerplek, ver weg van de bioscoop, tussen grote hopen sneeuw. Maureen schudde haar hoofd met een glimlachje op haar gezicht. Twee keer links, een keer rechts. Et voila. Een parel. Ze had er op gerekend, want ze is zo’n mens. Daarom volgde er ook geen ‘zie je wel’, maar glimlachte ze slechts om de schoonheid van dit al.