ralphp.nl

De jongste gaf me dit jaar voor vaderdag een vaderdiploma waarop ze achter ‘dit is mijn wens voor jou’ schreef: een lieve vriendin. Ik vroeg haar of ze dacht dat ik dan ontevreden was zonder, want dat was ik niet.
‘Nee hoor,’ zei ze opgewekt. ‘Je hebt ons toch. Maar het is wel leuker voor je met iemand.’
‘Ik weet dat eigenlijk niet,’ zei ik. ‘Gewoon anders.’ En ik meende het, geloof ik.

De anderhalf jaar sinds mijn laatste relatie hadden me een nooit verwachte waardering bijgebracht voor het leven alleen. Niet dat ik het niet probeerde. Datingapps zijn geduldig en het is ook niet dat ik stomme vrouwen ontmoette, verre van. Ja nou okee, niet elk contact ging even soepeltjes en het kan zijn dat ik daar links of rechts ook zo mijn aandeel in had, communicatiegewijs, of laten we zeggen ‘niks meer laten horen-gewijs’, maar ja dat hou je toch.

Wat ik natuurlijk bedoel: er waren leuke vrouwen, maar er kwam geen oef, die al het redeneren wat je zo doet als je iemand leert kennen overbodig maakt. Dus ik dacht: dan toch lekker niet! Ik heb twee kinderen, een baan, Fox eredivisie en thuisbezorgd. Wie doet me wat?

Precies toen ontmoette ik iemand, daar schreef ik al over, het was op het laatste randje van de zomer, vrolijk muziekje in mijn hoofd, al mijn zintuigen op scherp, oef. En als ik zag hoe ze mij bekeek, vond ik mezelf ook best een nice catch. De jongste, die een radar heeft voor dat soort dingen, zei op een avond  tijdens het eten tegen de oudste: ‘Volgens mij is papa verliefd ofzo, er is iets met ‘m.’ Ze vonden het leuk voor me.

Alleen, die iemand verdween ook heel rap weer, en daar schreef ik dan weer niet over. Het was nog pril allemaal,  maar er is niet veel tijd nodig hè. Des te meer tijd is er blijkbaar nodig om dat weer kwijt te raken. Ik deed ook niet mijn best om mijn hoofd te legen en dat is nieuw voor me. Ik was altijd meer van het uit-het-oog-uit-het-hart-model.

Van de week, bijna drie maanden later alweer, vroeg de jongste hoe het eigenlijk was met die ene vrouw uit Haarlem die ik zo leuk vond. Ik vertelde dat ik haar niet meer zag, en ze vroeg of ik dat jammer vond. Ik zei dat dat zo was. Understatements doen het bij mijn kinderen altijd goed, is mijn ervaring. Toen vroeg ze of ik haar nog steeds leuk vond. Ik zei dat ook dat zo was, dat ik haar graag beter had leren kennen.
Ze knikte.
‘Zie je wel,’ zei ze. ‘Ik zei toch dat het leuker is met iemand.’
‘Niet met zo maar iemand.’
‘Nee, hè hè.’

Het is allemaal ook niet zo ingewikkeld.

About the author

Comments are closed.