Parallelle Liefdes

Laatst liep ik met Maureen over een boekenmarkt. Dat doen we graag, allebei onze eigen kant op, lijnen die af en toe kruisen (’Kijk, dit is mooi’ – ‘Oh ja’) en dan weer weg waaieren. Het was koud en de wind blies koude minuscule regendruppels in mijn gezicht. Bij de eerste vierkante meter boeken had ik beet. John Updike. Mooi vergeeld. John Updike, zei een stem in mijn hoofd, die zou niet gek staan in je collectie, Ralph. Ik heb een hekel aan die stem. Het is de stem die zegt dat ik indruk kan maken (op wie, Ralph, op WIE?!) met een boek van een dode Amerikaan in mijn kast. Ik las de eerste zinnen om me een alibi te verschaffen. Ik las nog wat zinnen. Ik was niet meteen gegrepen, maar dacht wel te zien waarom de man een naam is, met hoofdletters. De voorkant van het boek was lelijk. Grote letters, veel bruin. Jaren zeventig? Tachtig?
Waarom koop je het ene boek wel en het andere niet? Ik ben ontzettend oppervlakkig. Ik scan de stapels boeken op de voorkanten. Een kaft brengt een sfeer over. Die sfeer is een belofte.
Toen De schaduw van de wind een succes werd, verschenen er tientallen boeken met een zelfde bruingele kaft, die een foto van een oude stad in de mist liet zien. Ineens waren boeken over boeken en hun schrijvers ook the next big thing. Ik heb ze niet gekocht, ook al is Zafon’s boek nog steeds een van de beste die ik ooit las. Juist daarom, denk ik. Die kaften appelleren aan mijn waardering voor een schrijver die dit boek niet schreef.
Toch. Kaften zijn belangrijk. Typografie ook.
Evengoed kocht ik die twee boeken van John Updike. Ze liggen nu op een stapeltje in de kamer. Tussen al die andere boeken die ik nog moet lezen. Daar staren ze me aan, met die grote bijna gotische witte letters op middeleeuws bruin. Of een boek in de winkel ligt of bij mij op een plankje staat, de aversie blijft.
Dus ik lees nu een boek dat je het beste zou kunnen omschrijven als Lad Lit. Dat ik kocht vanwege die voorkant, met die James Dean-achtige jongen die tegelijk zo gekweld en zo vol hoop in de camera kijkt. En om die ene zin op de achterkant: ‘door deze roman ga je geloven dat echte liefde bestaat’. Ik heb het bijna uit. Soms las ik zinnen die ik zelf had willen schrijven. Maar ik wist al op bladzijde dertig hoe het allemaal af gaat lopen. En dat is jammer.
Dat zou me bij Updike waarschijnlijk nooit gebeuren.