Collega P.

De meningen zijn verdeeld over collega P. Is hij het, of is hij het niet. ‘Het’ is rekbaar in collega P’s geval. ‘Het’ kan staan voor irritant, slim, gay, belezen, goed om er bij te hebben, iemand om stil om te gniffelen. En een duidelijk antwoord kwam er nooit.
Nog nooit ontmoette ik iemand met zoveel overduidelijke eigenschappen om per direct iets van te vinden. Nog nooit ook ontmoette ik iemand bij wie ik die eerste mening zó snel weer moest bijstellen. En weer, en weer. En ik heb besloten: ik weet het niet.
Collega P zit bij mij in de kamer en verdwijnt vaak een kwartiertje. Als hij terug komt duwt hij me glunderend een papieren zakje onder mijn neus. Turkse hapjes druipen in hun eigen vet.
Ik neem dan een slok van mijn eerste koffie van die ochtend.
“Nee dank je, P.”
Hij kijkt me elke keer geamuseerd maar ook verbaasd aan. Dan loopt hij naar collega D. die al wel ontbeten heeft. Samen keuvelen ze dan wat over het weer.
De mobiele telefoon van collega P gaat de hele dag. De algehele opinie is dat het gaat om vrouwen. Vriendinnen voor wie collega P. de beste mannelijke vriend is. Meestal gaat het gesprek zo:

‘Hee met mij.’
…
‘Ja, ik dacht, ik wil wat leuks doen vanavond en…’
…
‘En dat leuks ga ik bij jou doen. Ga je voor me koken?’
…
‘Ik dacht eigenlijk aan iets Surinaams.’
…
‘Oh wacht, maar ik zou naar de sportschool. Hmmm…’
…
‘Weet je wat. Ik trek mijn gympies aan en dan ren ik van mijn huis naar jouw huis.’
…
‘Dan heb ik ook meteen mijn workout gehad. Zeven uur doen?’

Ik heb daar bewondering voor. Mijn collega’s ook. En we zijn nieuwsgierig. We zullen blijven zoeken naar ‘t ‘het’ in hem. Vooral ik. Ik ben de overbuurman. Ik zal wel moeten.