ralphp.nl

Cinematic Universe

Ik heb een bruinleren stoel die ik mijn Joey chair noem. Nog gekocht met mijn vriendin, die nu mijn vriendin niet meer is. ‘Gaan jullie voor comfort, of voor esthetisch,’ vroeg een verkoopster. Bij comfort keek ze naar mij, bij esthetisch naar mijn vriendin. We kochten er een die comfortabel genoeg was, maar veel te esthetisch om een Joey chair te zijn.
Toen ze verhuisd was nam ik een week vrij, maakte een pan macaroni en een pan nasi voor de hele week en ging ik in die stoel zitten om films en series te kijken. Ik wilde iets kijken wat ik niet eerder met mijn vriendin keek, en wat ik ook niet zo snel met haar zou kijken. Belandde automatisch in de Marvel Cinematic Universe. Ik ging het allemaal kijken, in de volgorde die een of andere nerd op internet had uitgestippeld. Film na film na aflevering na aflevering en door de luxaflex zag ik het leven buiten gewoon doorgaan, steeds verder weg en steeds surrealistischer. Moeders met kleine kinderen. Eindeloos moeders met kleine kinderen in m’n straat. Doodeng. Ik deed de luxaflex dicht.
Ergens halverwege het tweede seizoen Agents of S.H.I.E.L.D. draaide ik m’n Joey chair een kwartslag. Weg van de Cinematic Universe. Het was inmiddels donderdag, de pan nasi was halverwege en mijn eieren waren op. Misschien moest ik naar buiten.

About the author

Comments are closed.