10.25. Een oudere mevrouw houdt de deur van café Piet Pann voor me open. Dank u, mevrouw, zeg ik. Neemt u de deur van me over, zegt ze afgemeten. Ik hield de deur alleen even open voor de mensen na mij. Oh, zeg ik. Dat is ook goed. Aardig van u. Ze bekijkt me van top tot teen. Dat is heel normaal hoor, meneer, zegt ze dan. Dat heet manieren. Met korte bitse pasjes beent ze weg. Ik grijns en krab over mijn achterhoofd.

10.55. Nummer twaalf. Mijn nummer vandaag. ik trek het over mijn schouders en knoop het touwtje van mijn broekje vast. Noppen en hard gelach in een veel te kleine kleedkamer. Twintig meter naar het veld. Het is nat en als de bal rolt, spettert er een straaltje vocht tegen mijn knieën. Ik pak een bal en ren naar de overkant. Bij het reclamebord van de plaatselijke bakker draai ik om en glimlach ik verbaasd. Nergens pijn. En de bal rolt van mijn ene naar mijn andere voet. Dan het overschieten. Ik ontvang hoon omdat ik ballen laat rollen die niet precies naar me toe worden geschoten. Heel houden, denk ik dan steeds, ik moet mijn lichaam heel houden. Daarom laat ik het ook bij dat ene schot op doel, bovenkant lat. Het smaakt naar meer, maar ik weet beter. Slechts zelden vertrekt een bal van mijn wreef in die volmaakte eenheid van lichaam en elementen, zo’n schot dat je niet voelt maar dat harder gaat dan je eigenlijk voor mogelijk houdt. Meestal overstrek ik een of ander lichaamsdeel, wappert de bal in een wijde boog richting bosschages en is het daarna aftellen tot het moment dat ik de strijd moet staken.

11:30. De scheidsrechter fluit. De bal rolt. Een minuut later staan we een nul voor. Ik heb de bal één keer geraakt. Een slap rollertje naar de linksback, direct na de aftrap. Vijf balcontacten later schiet Niels de bal van dichtbij in het doel. We lachen. We geven elkaar schouderklopjes en maken grappen. Ik kijk om me heen. Gele bladeren in het korte gras. Grijze lucht achter grote boomkruinen zonder blad. Ik haal diep adem. Laten we beginnen.

12.09. Ik heb op doel gekopt. Ik heb ballen verloren en veroverd. ik heb me verwonderd over ruig spel van de geelzwarten en verlekkerd aan de doffe dreun van een voet tegen een bal, het staccato ‘ kaatsen’ of ‘in je rug’, het droge ‘we hebben een effectiviteitsprobleempje’ na de zoveelste om zeep geholpen kans. Ik heb mijn wreef bijna gebroken toen een schot smoorde op een gestrekt been en ik heb een bal die ik voor het inschuiven had tegen mijn scheen voelen springen. Het gaat dus best lekker. Daarom draaf ik ook opgetogen achter die net te harde bal van René aan. De laatste man steekt over en in zijn kielzog verschijnt de voorstopper. Ik ben ietsje eerder bij de bal, maar moet me strekken. Als ik de bal terughaal, gebeuren er twee dingen. De laatste man is het bos in. En mijn wedstrijd is voorbij. De lies. Ik vond ook al dat je veel te veel deed, Ralph, zegt Ewald in de rust. Ik glimlach. De man van glas maakt in ieder geval zijn naam weer waar, klinkt het van achter een paar dampende ruggen.

14.05. Papa, je was op TV, zegt Lotte. Mijn moeder lacht. Sophie gilt dat ze me ook gezien heeft. Ze wijst. Ik kijk naar de TV in de hoek. Hij staat aan zonder geluid. Aan een deskje analyseert Mart Smeets de schaatswedstrijden. Samen met Bart Veldkamp.