Ik hou van films over schrijvers. Zien hoe klein en onbetekenend hun leven is, eenzame mensen zijn het vaak, en het moet geromantiseerd, want het is film, je ziet ze gedichten declameren, sterke drank naar binnen werken en je ziet hoe ze iedereen van zich vervreemden. En dan van die voice overs die de betere zinnen uit de wereldliteratuur citeren. A lovesong for Bobby Long is zo’n film. Die film is nu op RTL8. Ik vind RTL8 geen zender voor een goede film over een bange man die boeken schrijft. Toch zie ik nu Scarlet Johansen zitten naast een jonge…
Een paar jaar geleden heb ik de fout gemaakt aan een aantal mensen te vertellen dat ik bezig was met het schrijven van een roman. Het was informatie waar de meesten maar moeilijk een reactie bij wisten te bedenken. Verder dan ‘wanneer is het af’ kwamen ze vaak niet. Een enkeling durfde de vraag aan waar het boek dat ik aan het schrijven was dan over ging. ‘De liefde en het leven’ antwoordde ik dan, waarna het gesprek zijn finale bestemming bereikte. Dat was niet zo verwonderlijk. Elk boek gaat over de liefde en het leven. Wat zeg ik: alles…
Ik ben gefascineerd door schrijvers. Al sinds ik lezen kan, ben ik benieuwd hoe die de dagen zo’n beetje doorkomen. Hoe ze tot schrijven komen. Dus ik volg ze. Op TV, in tijdschriften en kranten, ik verslind hun weblogs. Op die manier ontstond een beeld. Een beeld dat ik naast mijn oude romantische idee kan leggen.
Bij grote schrijvers stel ik me voor dat ze ’s ochtends om een uur of acht op staan, een mooie tijd als je je niet richting een kantoor in een buitenwijk hoeft te haasten. Dat ze naar beneden lopen en de krant van…
Laatst liep ik met Maureen over een boekenmarkt. Dat doen we graag, allebei onze eigen kant op, lijnen die af en toe kruisen (’Kijk, dit is mooi’ – ‘Oh ja’) en dan weer weg waaieren. Het was koud en de wind blies koude minuscule regendruppels in mijn gezicht. Bij de eerste vierkante meter boeken had ik beet. John Updike. Mooi vergeeld. John Updike, zei een stem in mijn hoofd, die zou niet gek staan in je collectie, Ralph. Ik heb een hekel aan die stem. Het is de stem die zegt dat ik indruk kan maken (op wie, Ralph,…
Schrijvers zijn mooimakers. Uit de chaos die het leven is plukken ze wat zinnen die eenheid en logica suggereren. Dat kan op veel manieren. Ik ben voor kaal. Anderen niet. De wens om dingen mooi te maken verleidt de schrijver vaak tot een vergelijking. Want les twee in het handboek voor schrijvers is: probeer te komen tot een origineel beeld, waarin iets specifieks wordt verbonden met iets universeels. Is goed voor de herkenbaarheid. Vergelijken doe je om iets nader te duiden. Maar in de handen van iemand anders dan een meester wordt het vaak alleen maar onduidelijker.
Het is als…
“Limoen voor de accenten, vind je dat een goed idee?”
Ja ja. Het wordt wel wat, ooit, met dat verhaal van mij.
Elke keer als ik in de plaatselijke Courant weer een recensie lees van een boek dat door een regionale schrijver is uitgebracht, voel ik de jalousie zacht knabbelen in mijn maag. Ik wil direct op de fiets stappen en naar de plaatselijke boekhandel racen. Om te kijken. Wie. Gaf. Dit. Uit?
En willen ze mij ook hebben?
Even een omweg.
In 2007 organiseerde uitgeverij Penguin een democratisch literair experiment. Iedereen met een computer en een internetverbinding kreeg de mogelijkheid mee te schrijven aan een collectief online verhaal. Je ziet dat wel vaker, collectieve verhalen. Ik blijf er altijd ver bij…
Renske de Greef. Ze schijnt nogal een hele verschijning te zijn in literatuurland.
Dus dat moesten we zien (voorlopig oordeel: ja, Renske de Greef is een hele verschijning. Niet zo’n hele verschijning als die dame die schrijft over heksen, kom, wie is dat, oja, Susan Smit, maar daar wens ik vooralsnog geen punt van te maken).
En dat moesten wij lezen.
July 16, 2010
0