Schrijfcoach C. daagde me uit om mee te doen met nanowrimo. Bij nanowrimo is het de bedoeling dat de deelnemer in één maand vijftigduizend woorden schrijft. In een café in Amsterdam Oost legde schrijfcoach C. mij en drie andere pupillen uit hoe dat aan te pakken. Haar belangrijkste boodschap: de kritische stem in je hoofd moet dood.
Ik vond dat een opgave die breder toepasbaar was dan in de schrijverij.
‘Ik ga alleen over schrijven,’ zei schrijfcoach C. ‘De rest zoek je zelf maar uit.’
Ik ging aan de slag.
Als een boekhouder werkte ik…
Ik hou van films over schrijvers. Zien hoe klein en onbetekenend hun leven is, eenzame mensen zijn het vaak, en het moet geromantiseerd, want het is film, je ziet ze gedichten declameren, sterke drank naar binnen werken en je ziet hoe ze iedereen van zich vervreemden. En dan van die voice overs die de betere zinnen uit de wereldliteratuur citeren. A lovesong for Bobby Long is zo’n film. Die film is nu op RTL8. Ik vind RTL8 geen zender voor een goede film over een bange man die boeken schrijft. Toch zie ik nu Scarlet Johansen zitten naast een jonge…
Een paar jaar geleden heb ik de fout gemaakt aan een aantal mensen te vertellen dat ik bezig was met het schrijven van een roman. Het was informatie waar de meesten maar moeilijk een reactie bij wisten te bedenken. Verder dan ‘wanneer is het af’ kwamen ze vaak niet. Een enkeling durfde de vraag aan waar het boek dat ik aan het schrijven was dan over ging. ‘De liefde en het leven’ antwoordde ik dan, waarna het gesprek zijn finale bestemming bereikte. Dat was niet zo verwonderlijk. Elk boek gaat over de liefde en het leven. Wat zeg ik: alles…
Ik ben gefascineerd door schrijvers. Al sinds ik lezen kan, ben ik benieuwd hoe die de dagen zo’n beetje doorkomen. Hoe ze tot schrijven komen. Dus ik volg ze. Op TV, in tijdschriften en kranten, ik verslind hun weblogs. Op die manier ontstond een beeld. Een beeld dat ik naast mijn oude romantische idee kan leggen.
Bij grote schrijvers stel ik me voor dat ze ’s ochtends om een uur of acht op staan, een mooie tijd als je je niet richting een kantoor in een buitenwijk hoeft te haasten. Dat ze naar beneden lopen en de krant van…
Laatst liep ik met Maureen over een boekenmarkt. Dat doen we graag, allebei onze eigen kant op, lijnen die af en toe kruisen (‘Kijk, dit is mooi’ – ‘Oh ja’) en dan weer weg waaieren. Het was koud en de wind blies koude minuscule regendruppels in mijn gezicht. Bij de eerste vierkante meter boeken had ik beet. John Updike. Mooi vergeeld. John Updike, zei een stem in mijn hoofd, die zou niet gek staan in je collectie, Ralph. Ik heb een hekel aan die stem. Het is de stem die zegt dat ik indruk kan maken (op wie,…
Schrijvers zijn mooimakers. Uit de chaos die het leven is plukken ze wat zinnen die eenheid en logica suggereren. Dat kan op veel manieren. Ik ben voor kaal. Anderen niet. De wens om dingen mooi te maken verleidt de schrijver vaak tot een vergelijking. Want les twee in het handboek voor schrijvers is: probeer te komen tot een origineel beeld, waarin iets specifieks wordt verbonden met iets universeels. Is goed voor de herkenbaarheid. Vergelijken doe je om iets nader te duiden. Maar in de handen van iemand anders dan een meester wordt het vaak alleen maar onduidelijker.
Het is als…
“Limoen voor de accenten, vind je dat een goed idee?”
Ja ja. Het wordt wel wat, ooit, met dat verhaal van mij.
November 30, 2011
2