Toen de wekker ging, voelde ik me voor een keer verkwikt, in plaats van verfrommeld en de dagen moe. Mijn dochters verscholen zich voor een keer niet kreunend onder hun dekbed toen ik ze wakker maakte en de jongste hoefde ik maar vier keer te vertellen dat ik geen trampoline was, en dat ze haar kleren aan moest doen.
[Voice over: ja, ik laat ze zich dus direct aankleden, en wel op mijn bed, waar ik zelf dan nog even onder de warme dekens kruip. Vraag me niet waarom. Het antwoord zal lang zijn en woorden bevatten als gang=alles, ervaringleert,…
Misschien moet ik er ook niet aan beginnen. Aan een verhaal over de openbare zwemles van Lotte. Het is een vrij voorspelbaar verhaal over druk en klam en mensenkinderen, alsjeblieft, voor wie is dit bedacht? Het is ook een verhaal over een vader, that would be me, die ontzettend trots zijn duim op steekt als ze vol verwachting opkijkt na de vijf meter onduidelijk spartelen die ze er ogenschijnlijk zonder ongelukken heeft afgebracht. Hè nee, nou moet ik niet lullig doen. Ze zwom geweldig. Of nou ja, geweldig. De rugslag met geel plankje, die zat er aardig in. En ik…
Op de trap naar de metro stonden twee meisjes te praten in de zon. Kapperschool, dacht ik meteen. In de straat achter mijn kantoor bevindt zich de Amsterdam Beauty College, dus er staan voor mijn kantoor wel vaker jonge vrouwen die (a) veel haar hebben (b) betrekkelijk veel aandacht besteden aan hun nagels en wenkbrauwen en (c) niet teveel problemen hebben met het via strakke kleding tonen van hun weelderige lichaamsvormen. Het komt niet vaak voor dat ik ze zie staan en in hen een collega vermoed. Altijd denk ik aan de kapperschool. Ik denk wel eens dat het niet…
De man die de deur van de lift voor me open hield droeg Teva-sandalen over zijn grijze sokken. Ik weet niet wat ik bedenkelijker vond, die sandalen, die sokken, of het feit dat hij de liftdeur zo lang voor mij open hield. Zeggen dat ik een beetje liep te stuntelen bij de toegangspoortjes, is hetzelfde als zeggen dat Nigel de Jong ‘soms misschien wat stevig een duel aan gaat’. Ik moest namelijk de gadget die mij toegang tot het kantoor zou verschaffen uit mijn broekzak opdiepen. Die broekzak had veel weg van de toverknapzak van Douwe Dabbert. Eerst kwam mijn…
Ik zat aan de keukentafel en ik had koorts. Met Maureen praatte ik over metaforen. Ja, dat doen wij, praten over metaforen. En gerust niet alleen als ik koorts heb. Daar moet je je verder niet veel meer bij voorstellen dan:
[IK] Weet je wat me opvalt?
[ZIJ] Nou?
[IK] Als je over je werk praat, gebruik je van die strijdlustige woorden.
[ZIJ] Oorlogsmetaforen, bedoel je?
[IK] Ja!
[ZIJ] Dat hoor ik wel vaker.
[IK] Oh.
[ZIJ] Nou, beter oorlogsmetaforen over mijn werk dan over mijn kinderen.
[IK, terwijl ik even…
Ik was aan het kamperen en het regende. Niks aan de hand, zou je zeggen, ware het niet dat ik een mooiweerkampeerder ben. Maar Ralph, slechtweerkampeerders, bestaan die dan ook? Nou, dat weet ik niet zeker, maar áls ze bestaan, dan stonden ze op mijn duincamping in Sint Maartenszee. Van die types die volkomen onaangedaan met hun laarzen en hun wollen truien aan in de voortent een kopje koffie en een sudoku doen. Met een blij en tevreden gezicht. Terwijl ik elke twee minuten het duin beklim om te kijken of het in de verte misschien al wat open trekt.…
Het is zeven uur, zaterdagochtend. Brabantse stemmen op een meter van mijn hoofdkussen. Alleen een tentzeiltje tussen de stemmen en mijn ontwakend hoofd. De stemmen horen bij brakke mannen die net uit de 24-uurstent zijn komen strompelen. “Fok man,” zegt de ene stem knarsend. “Kom ik met een stuiterende knijter van dat feest, staan er al rijen voor die fokking douche man. Wat de fuk is dat man.” De ander lacht wat. De een gaat verder: “En weet je wat nog meer? Een zo’n fokking gast man. Aan het hardlopen. Met van die fokking hardloopschoenen en alles man. Ik loop…
December 7, 2010
2