Kijk, daar is Twitter dan wel weer heel goed voor. Oneliners. Direct na Het Grote Drama (wat ik, eigenlijk, helemaal niet zo’n drama vond, ik bedoel, heerlijk toch, helden die vallen, daar worden ze episch van. Ik heb ge-no-ten. Vooral van Ria Visser, maar dat terzijde). Twitter dus. Direct na de bocht van Sven, en de bekentenis van Kemkers. Mijn selectie:
bertwagendorp: Ploegachtervolging is alleen maar binnenbaan. Klusje voor Kemkers.
chrisveenman: Kramer pakt wisselbeker.
pauldeleeuw: ‘Verkeerde wissel op het belangrijkste moment van mijn carriere’ Van wie is deze uitspraak? a) Wouter Bos b)sven kramer c) Dick Advocaat?…
Ik ben een beetje misselijk. Dat heeft te maken met bobsleeën. Ik weet niet of u wel eens een bobsleewedstrijd op TV hebt gezien? Zo’n wedstrijd bestaat uit een eindeloze rij passages langs camera’s. De camera’s staan stuk voor stuk in het midden van een recht deel van het parcours opgesteld, zodat ze het projectiel zien aankomen, zien passeren, vliegensvlug moeten draaien, waarna ze de slee op de rug volgen tot er een volgende bocht komt. Dan wordt geschakeld naar de volgende camera, die hetzelfde doet. En dat een keer of twintig in een seconde of vijftig. De enige…
1.
Er is een slecht verlicht gangetje in het ziekenhuis. In dat gangetje zijn stoelen aan de muur geschroefd. Zes naast elkaar. Ik zit met vier andere mannen in het gangetje. We wachten. Om de hoek is de operatiekamer. In de operatiekamer liggen onze kleine kinderen. Hun moeders zijn er bij. We doen ontspannen, de mannen en ik. De man naast me is bijvoorbeeld zo nonchalant mogelijk verdiept in de Privé uit juni 2007. Jan heeft Yolanthe ten huwelijk gevraagd. De man is oprecht blij voor Jan. Aan mijn andere kant becommentariëren twee mannen zo nonchalant mogelijk het heen-en-weer-gebeuren dat…
Ik ging Lotte en Sophie halen. Dat klinkt heel eenvoudig. Ik ging Lotte en Sophie halen. Probleemloos, een activiteit, iets wat even moet, misschien zelfs met wat gemopper. Maar ik ben co-ouder. Elke keer als ik in de auto stap om Lotte en Sophie te halen, juicht er iets in mij. Ik rij de straat in waar hun andere huis staat en de energie stroomt. In mijn lijf gaan deurtjes open waarvan ik me de voorgaande dagen niet bewust was dat ze dicht waren gegaan, en waarvan ik straks ook niet meer merk dat ze nu weer even open zijn.…
Ruim een jaar geleden veranderde alles, dus ook mijn treinritme. De intercity van 06.21 was me ineens te vroeg. Om die intercity te halen, moest ik om kwart voor zes opstaan. Kwart voor zes, 05.45. In welke volgorde je die cijfers ook zet, een draaglijke combinatie komt er niet uit. Toch ging ik het missen. Een ritme is niets anders dan de gewenning van het lichaam aan wat wij het in een vaste cadans opleggen. Net als een mens houdt een lichaam van voorspelbaarheid. Zelfs de voorspelbaarheid van een Spartaans regime zal het verkiezen boven géén voorspelbaarheid. Ondertussen weet ik…
Vijftig meter van de plek waar ik met mijn fiets onderuit was gegaan, zat een man in de gracht. Het drong niet meteen tot me door. Misschien doordat ik met mijn hoofd hard op het asfalt was beland, dat doet iets met je. Ik krabbelde overeind en voelde aan de zijkant van mijn hoofd. Beurs. Een oudere vrouw die achter me had gefietst, stapte af. Ze keek me verschrikt aan.
“Dat was een flinke klap. Gaat het wel?” vroeg ze.
Ik knikte, terwijl ik eigenlijk niet wist of het wel ging. Ik voelde een steek in mijn hoofd.
Lotte is ziek. De hele nacht was ik in de weer met teiltjes, schone lakens, washandjes en tandenborstels. Ik probeer me voor te stellen hoe een meisje van nog geen vijftien kilo zich voelt na een nacht waarin ze binnenstebuiten werd gekeerd. Het lukt me niet. Met holle ogen en afhangende schouders zit ze op de rand van het bed. Beneden roept haar zus monter: ‘Ik ben niet ziek he?’ Lotte glimlacht flauw. Ik ga naast haar zitten en sla mijn arm om haar heen. Ze kruipt tegen me aan. ‘Papa…’ Ik hou van de verwondering en verwachting in haar…
Gisteren fietste ik over aangevroren sneeuw naar het station. Het gaat me steeds beter af, maar af en toe gloort een valpartij. Ik vertelde er over aan Collega P. Die zei me dat ik me geen zorgen hoefde te maken. Hij vertelde dat er niemand is die minder cool door de sneeuw fietst dan hij zelf. “Blijkbaar ben ik nogal bang aangelegd,” zei hij. Ik herken in mezelf ook die neiging tot voorzichtigheid. Er zijn in mij kleine momenten van onbewust nadenken over het belang van wat ik doe, afgezet tegen de risico’s er van. Meestal ervaar ik ze…
Ligt het aan mij of zijn we nu al weer een beetje wintermoe. Goed. Het is fris, hier en daar wordt nog geschaatst, en af en toe dondert er een mens van zijn (meestal: haar) fiets, maar de echte hype is weer voorbij. We doen weer normaal. Over een Elfstedentocht heeft niemand het nog, er worden meer toertochten afgelast dan er mensen uitglijden en op TV gaat het weer vanouds over de strapatsen van Yolanthe, Gordon en Jan-Peter.
En dan is er nog de kwestie van een plakkaat sneeuw. Die ligt er al zo lang dat we ons er…
Er was een tijd dat ik me niet druk maakte over schooltijden. Een mooie tijd was dat. Het was de tijd tussen mijn eigen school slash uva-tijd en de eerste dag dat Lotte mocht aantreden. Elf jaren zonder zeis. Al moet ik zeggen dat de zeis als student al minder scherp was. Nu is half negen weer een ijzeren grens in mijn bestaan. Het frustrerende is dat Lotte zich nog niet zo druk maakt om schooltijden. Sophie al helemaal niet. Sophie maakt zich sowieso liever niet druk, behalve als ze haar zin niet krijgt. Dan maakt ze zich buitengewoon druk.…
Anne komt de kamer binnen. Haar gezicht in een verontruste frons.
“Ik heb niks om aan te doen, morgen.”
Ik bekijk haar van top tot teen. “En wat je nu aan hebt dan?”
Ze zucht dramatisch en kijkt naar haar moeder voor steun. Waar ik de neiging heb de kledingdrama’s van veertienjarigen met wat humor en relativering te lijf te gaan, toont Maureen begrip. Ze glimlacht. Anne blijft serieus.
“Mam, kan dit vestje?”
Maureen knikt. Anne gaat voor de spiegel staan en trekt aan de mouwen.
“Maar het is zo bobbelig, hier.”
Ze…
February 23, 2010
0