17.00 uur. Schagen. Ik zit in mijn auto en mijn dochters kloppen op het raam. Ze willen nog een kus en een knuffel want ze gaan een nachtje logeren en dat vinden ze toch wel spannend. Nadat ik ze allebei vier keer stevig heb omhelsd, start ik de auto. Ik rij de straat van mijn zus uit. In mijn spiegel zie ik twee zwaaiende meisjes op blote voeten en in zomerjurkjes...

Het is drie uur en ik pak mijn autosleutels van de keukentafel. ‘Ga je zó?’ vraagt Anne, met een blik op mijn trainingsbroek en wijde trui. ‘Nee,’ zeg ik. ‘Ik kleed me altijd in de auto nog even om.’ Anne rolt met haar ogen. ‘Dit kan écht niet, Ralphie.’ Ik kijk naar haar moeder. ‘Hij gaat naar de Gamma,’ zegt Maureen. ‘Waarschijnlijk is hij...

Ik zag vanuit mijn ooghoek een streng gezicht. Het hoorde bij iemand die mijn tuinpad op liep. Hij zag er officieel uit, maar ook een beetje als een uitsmijter. Pak en stropdas enzo, maar iets te veel gel in zijn haar. Snel beëindigde ik mijn telefoongesprek, want ik moest denken aan de hoop zand die al een jaar lang voor mijn garagedeur lag. En dat ik daar nu wat...

Ik zit in de stiltecoupé en vraag me af wat dat is, stilte. Wat ik al weet is dit: stilte is geen feit, het is een afspraak. De afgedwongen stilte in de universiteitsbibliotheek, waar een stoel die wordt verschoven de concentratie breekt, is anders dan de stilte in een natuurgebied, waar het getsjilp van een ver vogeltje die stilte juist omlijst. Dus. Er zullen...

Ik heb de vrouw die bij de Nederlandse Bank werkt al een tijdje niet gezien. Ze is al jaren een vast gezicht in mijn ochtendritueel. Als ik me van de trein naar de metro begeef, komt ze me altijd met stijve knietjes voorbij snellen. Ze rent zoals alleen vrouwen kunnen rennen. Het houdt het midden tussen dribbelen en snelwandelen. Haar gezicht laat een verbetenheid...

Ik besloot vroeg te gaan slapen. Dat lukt me maar matig de laatste tijd. Waar ik slapen ooit zag als bekroning van een mooie dag, ja, waar slapen ooit zelfs mijn hobby was, stel ik nu het moment dat ik naar bed ga uit. Niet met belangwekkende zaken, nee, dat zou nog een verklaring zijn. Ik stel het moment uit met wat lusteloos gestaar naar de TV. Hier en daar wat...

Het was half zeven en nog licht toen ik door een stille straat naar het stemlokaal fietste. Ik fietste rechtop. Fier bijna, want ik voel me altijd weer een beetje bijzonder als ik mag stemmen. Dat heeft te maken met mijn vader. Als die vroeger zei, kom Ria, dan gaan we stemmen, en ze liepen gearmd naar het biljartlokaal op de hoek van de straat, het biljartlokaal dat...

Ik heb sport nodig. NU. Ik ben kribbig en mijn neus jeukt. Ik zap en ik loop rondjes door mijn huiskamer. Ik zie drie minuten van ‘Familiediner’ en vijf minuten van de TV makelaar. Ik lees een bladzijde in elk tijdschrift dat ik in mijn handen kan krijgen. Maar. Ik trek het niet meer. Geef me sport. Darts, desnoods. Of Mart, geef me Mart. Zet, als het echt niet...

Kijk, daar is Twitter dan wel weer heel goed voor. Oneliners. Direct na Het Grote Drama (wat ik, eigenlijk, helemaal niet zo’n drama vond, ik bedoel, heerlijk toch, helden die vallen, daar worden ze episch van. Ik heb ge-no-ten. Vooral van Ria Visser, maar dat terzijde). Twitter dus. Direct na de bocht van Sven, en de bekentenis van Kemkers. Mijn...

Ik ben een beetje misselijk. Dat heeft te maken met bobsleeën. Ik weet niet of u wel eens een bobsleewedstrijd op TV hebt gezien? Zo’n wedstrijd bestaat uit een eindeloze rij passages langs camera’s. De camera’s staan stuk voor stuk in het midden van een recht deel van het parcours opgesteld, zodat ze het projectiel zien aankomen, zien passeren,...